Która z nich najbrzydsza?

O wszelkich konkursach doceniających urodę i piękno zewnętrzne jest mnóstwo. Od wielu, wielu lat. Ale o konkursie na najbrzydszą kobietę na świecie przeczytałam pierwszy raz. Dzisiaj. O godzinie około 18:30. To będzie rekordowo najkrócej przygotowywany wpis dotychczas na blogu. Przez co, uprzedzam, może być chaotycznie ...

Jednakże, temat artykułu z lat trzydziestych niezmiernie mnie zaciekawił, trochę rozbawił, ale i przede wszystkim bardzo zasmucił...

Mary Ann Bevan urodziła się 20 grudnia 1874 roku - urodziła się jako Mary Ann Webster. Kobieta zasłynęła na świecie z tego, że na początku XX wieku, wzięła udział w konkursie na "Najbrzydszą kobietę na świecie", który wygrała.

Urodziła się w Placentii, w stanie Kalifornia jako jedno z ośmiorga dzieci. Będąc młodą dziewczyną, pracowała jako pielęgniarka. W 1903 roku wyszła za mąż za Tomasza Bevan, z którym miała czworo dzieci.

Pani Bevan cierpiała na rzadką chorobę - akromegalię. Symptomy choroby dały o sobie znać, wkrótce po ślubie. Choroba ta powoduje między innymi nieprawidłowy wzrost i zniekształcenia twarzy, co w ostateczności doprowadzało do coraz "brzydszego" wyglądu. Niekorzystnym dla jej zewnętrznego wyglądu zmianom, towarzyszyły silne bóle głowy i gasnący wzrok, który stawał się -jak to trafnie określono- melancholijny. Po śmierci męża w 1914 roku, ta biedna, chora kobieta, została sama, bez środków do życia, z czwórką dzieci na karku. Musiała więc znaleźć sobie jakąkolwiek pracę. I znalazła. W 1920 roku została zatrudniona przez Sama Gumpertza w cyrku. Był to dziwaczny i upokarzający ją pokaz, jednak spędziła tam większość pozostałej części swojego życia. Aż do śmierci w 1933 roku.

W roku 2000 jej wizerunek został wykorzystany przez Hallmark Cards, na urodzinowej kartce w Wielkiej Brytanii. Kartka odnosiła się do programu Randka w Ciemno. Holenderski lekarz zgłosił skargę i uznał, że był to brak szacunku dla kobiety, która stała się zdeformowana na skutek choroby. Hallmark przyznał, że to rzeczywiście nieodpowiednie i zgodził się wstrzymać dystrybucję kartki.

                                                            ***
                                      Która z nich najbrzydsza?
 "Niezwykły spór wynikł niedawno pomiędzy dwiema artystkami: Francuską i Angielką. Panie te rywalizują pomiędzy sobą o pierwszą nagrodę, jaka ma być przysądzona najbrzydszej kobiecie na kuli ziemskiej. 

Mary Bevan z dziećmi 

Widocznie dość jest na świecie piękności, nie ma dnia, by nie obrano jakiejś uroczej królowej. Co zaś  do kobiet brzydkich, to dotychczas przynajmniej nikt nie interesował się nimi. Gdy udało się  wreszcie Klaudynie Polaire, przekonać świat o swej niesłychanej brzydocie- nagle wystąpiła na scenę angielska rywalka. Niełatwo było szpetnej Klaudynie uzyskać swój osobliwy tytuł. Pośród morza brzydoty, która nas otacza, uzyskać tytuł najbrzydszej, to sztuka co się zowie.  Z uzasadnioną dumą, wskazywała artystka na swe usta szerokie, na maleńkie szpareczki oczu i na figurę nieproporcjonalną. 

Dosyć niedawno, brzydka Klaudyna miała nieszczęście być przejechaną przez auto. Niezwłocznie wniosła skargę na właściciela samochodu, żądając odszkodowania za szwank poniesiony na brzydocie. Odszkodowanie to było dość znaczne, jako że i strata była niemała. Zaledwie uporała się  artystka z tą sprawą i pragnęła spocząć na laurach rekordzistki, a tu nowa bieda: konkurencja podniosła głowę. Głowa ta była niezaprzeczalnie bardzo szpetna, a należała do artystki angielskiej, Mary Ann Bevan.  

   Szanse tej damy były bardzo wielkie! Jej twarz jest nienaturalnie długa, broda cofnięta, skóra szorstka i nieprzyjemna, a wyraz twarzy niezwykle melancholijny. Z całym spokojem można było powierzchowność tę traktować jako uosobienie złego humoru. Tego zdania przynajmniej był  pewien dyrektor cyrku, który ujrzawszy pannę Bevan, wykrzyknął: Eureka, oto szkaradzieństwo, którego tak długo poszukiwałem. I z miejsca zaangażował tę wcieloną melancholię. 

Od tej chwili Mary występowała jako klown w jego cyrku i wywoływała salwy śmiechu i burze oklasków. Zazwyczaj ukazywała się tylko publiczności. Nie wypowiadała ani jednego słowa. Sam jej widok wprowadzał widzów w stan wesołości i zachwytu. Dostawała pokaźną gażę i miała tylko jedyny obowiązek- być brzydką.

Nic też dziwnego, że opinia publiczna jest niezwykle zaciekawiona problematem: która z dwóch zapaśniczek osobliwej rywalizacji o brzydotę uzyska palmę zwycięstwa?"  

źródła: wikipedia; "Nowy Dziennik" 14.10.1930, nr 272; zdjęcia z internetu

                                                                *****
To nie były jedyne wybory na brzydotę. Znalazłam jeszcze inny artykuł i o innych wyborach. Ciekawe, czy było ich więcej?...

                           

nowy dziennik 11.02.1936, nr 42

Biskupin-16.09.2014

Tak, jak wspominałam w poprzednim poście, iż może się wybiorę do Biskupina, to i się wybrałam. Jednodniową wycieczkę uważam za udaną, mimo, że więcej czasu spędziliśmy w drodze, niż na miejscu. Niestety, do Biskupina mam dosyć daleko- cztery godziny jazdy w jedną stronę. Tak na przyszłość, gdybym się jeszcze tam kiedyś wybierała, to chciałabym chociaż z jednym noclegiem, by po drodze zwiedzić jeszcze Gniezno.

W Biskupinie jest co zwiedzać, przygotowano mnóstwo atrakcji. Można było między innymi posłuchać różnych ciekawostek, na temat życia dawnych ludzi- przynajmniej podczas Festynu, nie wiem jak w zwykły dzień.

Przyznam, że za późno wstaliśmy i się zebraliśmy, bo na miejscu byliśmy dopiero około godziny 13-tej. Zdecydowanie za późno, ponieważ pokazy zaczęły się już o godzinie 10-tej. Ominął nas na przykład pokaz szycia strojów skórzanych przy pomocy kościanych igieł, pokaz orki pradziejowej, czy śmierć i rytuał w neolicie- próby interpretacji wierzeń w epoce kamienia. Wiele programów nakładało się na siebie, także mógł dla niektórych (dla nas również) pojawić się problem, co wybrać?

Ale na pewno nikt się nie nudził.. 

Na pierwszym planie mój syn, a w tle zagroda Wisza, która powstała (i przetrwała do dzisiaj) na potrzeby filmu "Stara Baśń". Na terenie półwyspu zbudowano również Gród Popiela i Mysią Wieżę- niestety po zakończeniu zdjęć rozebrano je.  

Zagroda Wisza

Odtworzone na podstawie znalezisk archeologicznych, chaty biskupińskie.W każdej znajdował się przedsionek, pomieszczenie z paleniskiem oraz piętrowe, wyściełane sianem, łoża. W jednej chacie zazwyczaj mieszkało około 12 osób. (kilku pokoleniowa rodzina)

Chaty podzielone były tematycznie, w jednej na przykład można było ulepić garnek z gliny,w innej zbudować miniaturkę biskupińskiej chaty, w kolejnej dotknąć czaszkę prehistorycznego człowieka a w jeszcze innej zobaczyć jak tkano. W każdej takiej chacie znajdowała się kompetentna osoba, która potrafiła odpowiedzieć praktycznie na każde pytanie. A nawet kilkakrotnie zdarzyło nam się usłyszeć coś na temat danej rzeczy, przy której zwyczajnie staliśmy wpatrzeni. Po prostu, wszyscy byli bardzo mili i sympatyczni... 

Wspomniana wcześniej możliwość zbudowania samodzielnie modelu biskupińskiej chaty

                                                          Miejsce do spania

Wioska wczesnopiastowska, w której znajdowała się nawet zagroda ze świnkami i kurami. 

Zagroda z tarpanami 

Poniżej, opis wykonania podpłomyków przez naszych przodków.
Podpłomyki to najprostsza forma pieczywa, przy wypieku którego niepotrzebny był proces fermentacji. Aby otrzymać takie małe placuszki, Słowianie potrzebowali grubo mielonej mąki, wody i odrobiny soli do smaku. Przygotowane ciasto należało na chwilę odłożyć, następnie podzielić na mniejsze porcje i rozwałkować. Takie placuszki wypiekano na rozgrzanych kamiennych płytach, później na blachach.
Przepis zaczerpnięty z Gazety Biskupińskiej.

I na koniec cytat z książki, którą obecnie czytam- "Blondynka w Chinach" Beata Pawlikowska. A dlaczego akurat dzisiaj, przygotowując wpis, go przeczytałam? Nie wiem....

W epoce kamienia łupanego ludzie musieli być geniuszami. Kto inny jeśli nie geniusz wpadłby na pomysł, żeby kłosy zboża rosnącego pod lasem zebrać, zmielić na proszek, odrzucić twarde łuski, a pozostałą mąkę wymieszać z wodą i upiec z niej placek?


źródła: wszystkie zdjęcia pochodzą z prywatnego albumu, fot.Robert Warych, Aneta Warych. A jeśli temat Was zaciekawił to więcej informacji i zdjęć tutaj. 

Jak żyły kobiety 2500 lat temu?

Pokolenia ludzkie szybko po sobie następują, ale pomimo krótkiego ich trwania, po każdym z nich pozostały pewne ślady życia i działalności. Im odleglejsza epoka, tym mniej tych śladów, tym liczba ich i stan są mniej  proporcjonalne do stopnia naszej ciekawości.

Jak żyły kobiety 2500 lat temu? To  pytanie wciąż natrętnie nasuwało mi się, gdy zwiedzałam prasłowiańską osadę bagienną kultury łużyckiej, odkrytą w Biskupinie, pod Żninem. Osada ta, jest pierwszym osiedlem z epoki wczesnego żelaza w Europie, (700 - 500 lat przed narodzinami Chrystusa) nic więc dziwnego, że budzi powszechne zainteresowanie nie tylko wśród sfer naukowych całej Polski, a nawet i Europy, lecz także i w szerokich warstwach społeczeństwa. Prace wykopaliskowe prowadzi już od ubiegłego roku specjalna ekspedycja Uniwersytetu Poznańskiego.

Z chat osady zachowały się -oczywiście poza podłogami- tylko dolne części ścian, przykryte przez szybko rosnącą roślinność bagienną, i dzięki temu doskonale zakonserwowane przez ten niezwykle długi okres. Górna część domów, wystawiona na wpływy atmosferyczne, uległa zniszczeniu. Tym samym pomyślnym warunkom zawdzięcza swe zachowanie także duża ilość znalezisk, które dają nam najlepszy obraz kultury ówczesnych czasów.

Na podstawie tego, co widziałam w osadzie biskupińskiej, postaram się odtworzyć życie  kobiety sprzed wieków. Przede wszystkim od razu musimy sobie uświadomić to, że nie było ono tak prymitywne, jak je sobie wyobrażamy. Warunki mieszkaniowe przedstawiały się jak najlepiej. Chaty były obszerne i bardzo wygodne. Ciekawe jest na przykład to, że konstrukcja ich była niemal identyczna z architekturą, używaną po dzień dzisiejszy w zachodniej Polsce, a zapewne i innych częściach kraju. Ba! Drzwi, prowadzące do chat, były nawet bardziej ,,modern", niż dzisiejsze, gdyż szerokość ich wynosiła 1,87 metry, a nieraz przewyższała nawet 2 metry.

Na podstawie znalezionych przyrządów tkackich i często napotykanego w tej  prehistorycznej osadzie lnu, stwierdzić można, że kobiety ubierały się w lniane tkaniny. I jedno jest  jeszcze pewne, a mianowicie to, że  mieszkanki tych mokradeł dbały w równej mierze, jak i dzisiejsze elegantki, o podobanie się- chociażby to kosztowało bardzo wiele.

Znaleziono na przykład naszyjnik z niebieskich szklanych paciorków, wyrabianych wyłącznie w Egipcie. Możemy sobie wyobrazić, ile kosztował sznur takich  paciorków, skoro musiał on odbyć drogę tysięcy kilometrów, nim dotarł z nad Nilu do osady pod Biskupinem. A jednak znalazł tu nabywczynię...

O kokieterii, ale i o niemałym smaku prehistorycznej kobiety świadczą licznie znalezione ozdobne szpile i klamry z brązu i żelaza, służące do spinania szat oraz różnego kształtu i wykonania bransolety, naszyjniki i pierścionki. Z innych drobnych ozdób znaleziono jeszcze w Biskupinie guziki z brązu rozmaitego kształtu, służące zapewne do naszywania na okrycie głowy lub na szaty.

Rozkopując prehistoryczną osadę pod Biskupinem natrafiono na różne narzędzia i przedmioty z tych czasów, co pozwala nam wniknąć w życie mieszkańców prasłowiańskiego osiedla. Niezmiernie ciekawe są między innymi zabawki dziecięce bardzo urozmaicone. Znaleziono grzechotki gliniane w kształcie beczułek, ptaszki z gliny, maleńkie naczynia użytkowe, niektóre bardzo ozdobne- na przykład jedno z wyobrażeniem sceny polowania na jelenie. Wśród tych przedmiotów użytku codziennego nie brak nawet pomysłowego smoczka dla niemowląt. Nie znano wówczas gumy, więc matka poradziła sobie tak: ulepiła dość głębokie naczynie, z boku zrobiła w nim otwór, i przykleiła do niego rurkę glinianą o wąskim otworze. Tę rurkę obwiązywała zapewne szmatką i dzieciak prehistoryczny ssał tak samo swobodnie, jak dzisiejszy. Szczegół ten wtrąciłam specjalnie dlatego, aby wykazać, jaka wielka pomysłowość  cechowała kobietę sprzed paru tysięcy lat.

Głównym zajęciem kobiety ówczesnej były -jak śmiało przypuszczać możemy- prace domowe. Gdy mąż, ojciec czy brat szedł na polowanie, do pracy w polu, czy też łowić ryby- kobieta zostawała w domu, by posprzątać,  przygotować pożywienie i odzież dla siebie i rodziny.

Jak wyglądała kuchnia 2500 lat temu? Jak w całej chacie, tak i tu podłoga była drewniana, a w stronie wschodniej od drzwi znajdowało się kamienne palenisko. Przy jednym z takich ognisk kamiennych w największej z odkrytych w Biskupinie chat zachowały się jeszcze na  krawędzi dwa ukośne tkwiące w ziemi drążki, które widocznie przytrzymywały ongiś rożen albo też służyły do oparcia sznura, na którym zwisał nad ogniem garnek do gotowania. Dużo wagi musiano w tych zamierzchłych czasach przywiązywać do kuchni, gdyż gros znalezisk to przybory kuchenne. Zwraca uwagę wielka obfitość przeróżnego kształtu naczyń glinianych, niezwykle pięknych tak co do kształtu, rysunku, jak i wypalenia. Kto wie, czy niejedna dzisiejsza gospodyni z Podhala czy Kresów Wschodnich nie zamieniłaby się chętnie na "statki" ze swoją pra-pra-babką sprzed wieków?

Już wtedy używano niezmiernie charakterystyczne talerze płaskie do wypiekania podpłomyków i drewniane mątewki, cedzidła gliniane (świadczące, że wyrabiano już wówczas białe sery) wazy,  czerpaki i łyżki- nie sposób wszystkiego wyliczyć.
Ziarna, pszenicy, żyta, jęczmienia, prosa i  maku, orzechy laskowe, a także wielka ilość  znalezionych ości ryb, kości jelenia, dzika, zająca i inne, pozwalają nam określić pożywienie i
zobrazować pracę ówczesnej gospodyni.

Do zajęć mieszkanki prehistorycznej osady biskupińskiej należało jeszcze, jak już  wspomniałam, sporządzanie odzieży. Zachowały się wiązki lnu i konopi, a także ciężarki tkackie, przęśliki i igły, które dają nam pewne dane o charakterze tych czynności. Przy oglądaniu okazów ceramiki z owych czasów od razu  nasunęła mi się myśl, że  współtwórczyniami jej były na pewno i kobiety. Niezwykle delikatna technika zdobnicza, jak i zadziwiająca rozmaitość form są  dowodem, że dużą rolę grała tu fantazja i wyobraźnia kobieca.

Czy to wszystko, co napisałam, o kobiecie sprzed 2500 lat to fantazja? Nie, to tylko  rzeczywistość, odtworzona ściśle według znalezisk i wykopalisk w Biskupinie. Kryją one w sobie
cudniejsze i jeszcze większe tajemnice, aniżeli najbarwniejsza fantazja...

Stąd właśnie płynie wielkie znaczenie badań archeologicznych, ponieważ pozwalają nam one spojrzeć wstecz, poza właściwe czasy historyczne, które są -jak to zresztą powszechnie wiadomo-
tylko drobnym ułamkiem całokształtu dziejów ludzkości, rozgrywających się w przeważającej części w czasach, wyprzedzających wszelką historiografię, określanych zatem jako czasy
prehistoryczne.
                                                                                                      Danuta Wyrybkowska


                                                               ***
Nawiązując do tematu: bardzo bym chciała się wybrać któregoś dnia września na Festyn. Może się uda ;)

źródło: zdjęcia i artykuł z "Mojej przyjaciółki" 10.09.1935, nr 17- artykuł zredagowany (uwspółcześniony) przeze mnie; biskupin.pl

Jak znaleźć szczęście w życiu- czyli sny prorocze

      

          Jak znaleźć szczęście w życiu- czyli sny prorocze

Ludzie są szalenie lekkomyślni i najzupełniej nie dbają o własne szczęście. A przecież to wcale nie jest tak trudno. Wystarczy po prostu zainteresować się swoimi snami i nabyć przy najbliższej okazji „Wielki sennik powszechny" w opracowaniu Stanisława Żarneckiego. Tylko tyle. I już. Prosta, nieskomplikowana czynność, określona przez prawników mianem kupna - sprzedaży. A potem? Ha! Potem należy co prędzej położyć się spać i śnić o przeróżnych różnościach. A po przebudzeniu się co prędzej zajrzeć do powyższego sennika, aby przekonać się, co nas czeka.

Sny ostrzegające. 

Może czekają nas jakieś okropne, ponure tragedie? Są sny, które nas o tym ostrzegają. Zajrzyjcie tylko do sennika. Znajdziecie tam napisane czarno na białym, że: "marcepany jeść — to wróży zmartwienie". Wobec tego, rodacy i przyjaciele, unikajcie starannie w waszych, marzeniach sennych spożywania marcepanów. Niemniej niebezpieczne jest jedzenie we śnie czekolady, co grozi zakochaniem się. Jeszcze groźniejsze jest bodaj spożywanie polędwicy, co oznacza  nieomylnie „znajomość z tłuścioszką". Przeto baczność gentlemani! Uważajcie na polędwicę! 

Niedobrze jest również, jeżeli przyśni się mason. -"Strzeż się złodzieja lub oszusta" - powiedziane jest w Wielkim Senniku. Niesympatyczny jest także sen, w którym przypadkiem  

ujrzymy krochmal — co zwiastuje, że "sztywnego przyjęcia doznasz w konkurach". Poza tym  

prognostykiem zmartwień jest noszony na skroniach wieniec z macierzanki. Pamiętajcie więc na 

przyszłość. Nie nosić we śnie wieńców macierzankowych. Pod żadnym pozorem. Ale najgorzej 

przedstawia się sprawa, jeśli się komu broń Boże przyśni, że jest redaktorem lub autorem. Sny te nie wróżą nic dobrego. "Redaktorem być -kłopoty i nieprzyjemności", oraz  "Autorem być-nędza".

Inne sny noszą znów charakter przyjacielskich przestróg. 

Ot na przykład baletniczkę widzieć i z nią rozmawiać -mężczyźnie duże wydatki wróży. Przeto ostrożnie i z zastanowieniem panowie. Nie śnijcie o baletniczkach! Czasy są ciężkie. Poza tym zaleca się zwrócenie uwagi na sen o bocianie, który to sen przepowiada pozyskanie przyjaciela domu.                                                            

Sny pomyślne.
Istnieje również i całe mnóstwo snów pomyślnych. Do tych należy przede wszystkim sen cywila, że jest wojskowym -oznacza to „dobrą posadę w administracji państwowej". Niemniej pomyślną wróżbą jest dla przemysłowca, gdy mu się przyśnią „cięgi na ciele". Również dobrze jest oglądać we śnie szacha perskiego oraz własną wątrobę, co nieomylnie zwiastuje dobrobyt. Także za szczęśliwy omen należy uważać, jeśli żonie wojskowego przyśni się kupowanie dymki białej- zwiastuje to bowiem znajomość z generałową oraz jeśli pannie śni się kanonier — co oznacza według sennika „gwałtowny uwodziciel". Gdyby ponadto komukolwiek zdarzyło się oglądać we śnie Wielkiego Lamę — może się spodziewać stanowczo jakowejś osłody w życiu. Bardzo wskazane dla pozyskania wszelakich pomyślności są sny z rakami, albowiem łowienie raków oznacza powodzenie, a zjadanie ich — wzajemność kobiety. Warto więc o tym pomyśleć. 

Sny pouczające. 

Oczywiście nie wszystkie sny są tylko proroctwami, dotyczącymi tylko zmartwień lub  powodzeń. Ach nie, cóż znowu, byłaby to naganna małostkowość. Są również i inne sny, o znaczeniu bardzo doniosłym po prostu można by powiedzieć dydaktyczne. Do takich należy na przykład piękny sen o dziobaku. Czytamy: "Dziobak (zwierzę australijskie) — młody i poczciwy kawaler". Aha, widzicie, przyjemne z pożytecznym. Albo na przykład, gdy kto przypadkiem napotka we śnie ibisa — oznacza to niespodziewany zaszczyt. Prawda, jak to miło? Albo: „Anyżówkę pić — znajomość z uczonym człowiekiem". Bardzo, bardzo to jest ładne? Albo coś z życia codziennego: "Radio zepsuło się —niespodziewana, radość". No, czyż to nie złote słowa? Ponadto niektóre sny wyraźnie nawołują do miłości bliźniego. Ot, taki prosty przykład: "Jeść bigos—zrobisz litościwy uczynek". — No, oczywiście, bo gdy się pomyśli, że ten bigos mógłby zjeść ktoś inny i dostać kataru żołądka, to jednak miłosierdzie nakazuje poświęcić się i  uchronić bliźniego od boleści. Ale za to dobrych, zacnych i szlachetnych czeka zasłużona nagroda. Na pewno przyśni im się dziewica, co oznacza — nadzwyczajny wypadek."

                                                             ***                                                     

"Wielkiego sennika powszechnego" pana Żarneckiego, niestety, nie można już prawdopodobnie nabyć przy najbliższej okazji. Przynajmniej w internecie. Wielka szkoda, bo z chęcią bym poczytała... ;)

  Chociaż na dzisiejszy wieczór nie planuję dużo snu, ze względu na Perseidy. Dzieje się tak co roku, a ja niestety jeszcze nigdy nie widziałam tego zjawiska. Widok jest podobno niesamowity, także na pewno warto patrzeć dziś w niebo.

Kiedy i jak zobaczyć Perseidy?

Szczyt w tym roku przypada właśnie dziś w nocy, 12 sierpnia, choć pierwsze meteory można było zobaczyć już w połowie lipca. Niestety, Księżyc będzie wyjątkowo jasny, co może utrudnić obserwację. Obserwować można nawet z centrum miasta, choć im ciemniej tym więcej meteorów zobaczymy. Najlepiej więc wybrać się gdzieś za miasto, w miejsce, gdzie widać jak największy kawałek nieba. Meteory będą leciały przez całą noc, więc można wybrać sobie najdogodniejszą nocną porę. Najlepiej położyć się na leżaku czy kocu ciepło ubrać i spędzić na spokojnej obserwacji godzinę czy dwie. Przy tej okazji zobaczymy na pewno dużo innych ciekawych rzeczy, które zdarzą się na niebie. Choćby przelot Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, która dzisiejszego dnia będzie pięknie widoczna o 21:47.

Więcej o tych zjawiskach:
Crazy Nauka- Perseidy 2014
Crazy Nauka- Jak zobaczyć Międzynarodową Stację Kosmiczną

Dla zainteresowanych podaję jeszcze adres strony, na której na bieżąco można śledzić aktualne miejsce przebywania stacji kosmicznej:
isstracker.com

Postaram się wytrwać w swoim postanowieniu. Zależy to głównie od mojego syna, wielkiego fana Kosmosu- po prostu mam nadzieję, że będzie mi towarzyszył. Przy okazji spadających gwiazd, oczywiście mam w planach pomyśleć sobie jakieś marzenie..

                                                          ***                                              
14.08.2014
                                                       
Czuwałam do pierwszej w nocy, niestety, niebo było zachmurzone i nie widziałam ani jednej spadającej gwiazdy, czego strasznie, ale to strasznie żałuję... ;(  Jednak tej nocy widziałam za to przelot Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, dzięki uwadze mojego syna "Mamo, popatrz, tam coś leci!" ;)

źródła: artykuł z "Nowin codziennych" 24.09.1933, Nr 281( tekst nieco zredagowany przeze mnie, uwspółcześniony) ; zdjęcia z internetu; crazynauka.pl

Warszawa na gorąco, podwójny gaz, słońce za gotówkę i na raty

    Gorące i upalne lato wreszcie do nas dotarło. Może nie dla wszystkich jest to radosna nowina, bo "ulice rozpalone, niczem patelnia", ale ja mimo to, niezmiernie lubię takie lato i towarzyszące mu, trzaskające burze. No, może czasem przeszkadza mi, gdy w takich chwilach wyłączają prąd na kilka godzin (tak jak na przykład zdarzyło się dzisiaj), ale ogólnie zastrzeżeń do lata nie mam.
    A dla tych, którzy marzą o różnych, skutecznych sposobach na ochłodę, coś tam znalazłam - a przy okazji miałam niezły ubaw. Śmiałam się sama do siebie czytając poniższy tekst. Dlaczego teraz nie pisze się takich artykułów, które jednocześnie nas informują, pomagają i bawią- wszak śmiech to zdrowie :)
Zapraszam do czytania..he, he..

"Warszawa na gorąco
Podwójny gaz, słońce za gotówkę i na raty.

Jest po prostu gorąco. Dziko, południowo, afrykańsko gorąco. Kiedy jeden człowiek spotyka drugiego, to wcale nie mówi — dzień dobry — albo: — czy nie wie pan od kogo można by pożyczyć dwa złote? — tylko krzyczy:
 — a to upał, coś niesłychanego!
 I marzy się o lodzie, o lodach i o zimnej kąpieli. I o tem, żeby nosić minimum szat.

Człowiek usmażony na ulicy.
Ulice są rozpalone. Niczem patelnia. Po tych ulicach chadzają ludzie i smażą się na wolnym ogniu.
Żeby było „lżej", ubierają się możliwie przewiewnie. Damy, jak to damy. Mgła — można
powiedzieć tu i owdzie. Gentlemani, purpurowe oblicza i noszą swoje ciepłe, solidnie w ramionach podwatowane marynarki w pocie czoła.
Od czasu do czasu spotyka się takiego usmażonego żywcem nieboraka, który pod marynarką nosi i kamizelkę. Ano cóż, męczennik, i samobójca to jest wyrafinowany. Ale większość gentlemanów  zrywa z tradycją męczeńską i nosi szaty bardziej lekkie, a chłodne.

zdjęcia można powiększyć 

Trzy porcje lodów.
Oczywiście, że wszyscy tęsknią do jakiejkolwiek ochłody. Lody mają szalone powodzenie.
W cukierniach zwłaszcza ogródkowych, wszyscy pochłaniają porcje i pół porcje. Jakiś młody
człowiek spożywa od razu trzy porcje lodowych rozkoszy. Za całe trzy złote.
Ale nie tylko cukierniane lody mają takie powodzenie. Takie same, albo chyba i większe mają
"lodziarze". W przepastnej głębi zielonego kubełka kryją się całe masy porcyj po pięć groszy, po
dziesięć i większych.
Lodziarzom konkurencję robią małe owocarnie i sodowiarnie. Od pięciu groszy olbrzymia porcja lodów. No, i któż by oparł się takiej reklamie? Firma vis a vis obiecuje jaszcze dodać do porcji całą szklankę prawdziwej wody sodowej.

Podwójny gaz.
Wiadomo jest jednak, że są ludzie, którzy gardzą lodami. Dla takich ludzi przemyślna sodowiarnia na Nowolipiu wymyśliła inny przysmak.
"Szukasz szczęścia? Wstąp na chwilę i napij się wody sodowej podwójnie gazowanej" — brzmi reklama.
I jakże tu nie ulec pokusie?
Jeszcze większe rozkosze obiecuje inna sodowiarnia:
"Rewelacja, tego jeszcze nie było, napoje polsko-amerykańskie i wschodu".
Ha, no i cóż? Tłumy walą do sodowiarni, gdzie jest "oryginalny napój amerykański". Nazywa się kisz-misz. Z czego jest zrobiony? — Tajemnica. Jeśli jednak kto ma upodobanie jeszcze bardziej orientalne — ten niech napije się napoju "arabskiego".
— Badrad.
— Co się szanowny klient obawiasz? Sam cesarz turecki i wszystkie araby takowy li tylko spijają.
Więc klient się nie obawia. I płaci gotówką 20 groszy za szklankę płynu o mętnej przeszłości. A potem jeszcze wstępuje opodal do cukierni na porcję lodów za 25 groszy. A do tej porcji dodają za darmo szklankę wina "karmel".

Słońce za gotówkę.
Niesamemi jednak lodami i podwójnym gazem człowiek żyje.
Jest przecież jeszcze i słońce, wspaniałe, gorące, palące. Kto chce większej ilości słońca? Strasznie dużo jest takich amatorów.
Wszyscy oni pędzą wskok na plaże. Na plaże dzikie i oswojone. Na tych "oswojonych", gdzie można się obnażyć i leżeć, dopóki skóra nie zrobi się czerwona i boląca.
— Mania, ty się odwróć, bo ci z tych pleców skóra zlezie.
Ale panna Mania jest nieugięta.
 — A niech zlezie. Dosyć jeszcze jest czasu, to się potem „na front" będę opalać.
I leżą ludzie na piasku, poukładani, jak sardynki. A w wodzie też jest ciasno. Z plaży przełazi się w bród — na wielkie wydmy piaszczyste na środku Wisły.
— O, rany, tato, jak tu płytko — krzyczy jakaś pociecha. A tata przestrzega — uważaj Juruś,
bo się przytopisz.

Słońce na raty.
Nie każdy jednak kupuje sobie słońce za gotówkę. Są i zwolennicy systemu, ratalnego, wędrują na plażę, tylko na tak zwaną zieloną trawkę i tam opalają się częściowo, na raty.
Trochę plecy, trochę nogi. Na takie wyprawy wyrusza się przeważnie z rodziną i zapasami.
— Franusiu zdejmij buty i nogi sobie nagrzej — zachęca połowica. A Franuś nagrzewa nogi. A jak słońce zanadto dokuczy robi się wielki namiot z prześcieradła, rozpiętego na czterech kijach wbitych w ziemię. I popija się wodę, przyniesioną w butelkach albo nawet i w czajniku. Na ochłodę.
m. k."

                                        >>>>>>>>>>>>>>>>

 Artykuł niezmiernie ciekawy, informujący czytelnika w sposób obrazowy i zabawny- oraz myślę, że także oczywiście rzetelny. Obrazowość opisu od razu przeniosła mnie nad przedwojenną, nadwiślańską plażę, na której trochę poopalałam się na raty, a następnie wybrałam na lody i ... wodę sodową oczywiście podwójnie gazowaną.
Swoją drogą, bardzo ciekawi mnie ten "oryginalny napój amerykański" o intrygującej nazwie kisz-misz. Cóż to mogło być? Chyba jednak nie to co mam na myśli- coś w stylu coca-coli jako kisz-misz? ;)

Uff, jak gorąco! Ale fajnie ;) Chociaż czasami, w taki upał człowiek marzy o schowaniu się na chwilę w lodówce lub ewentualnie o cieniu, zimnym napoju, basenie, małym wietrzyku... czy wygodnym hamaku, na którym można się pobujać, wśród drzew.
Proszę! Znalazłam i hamak. Hmm... który jednak bardziej przypomina mi leżak.

Nie mam hamaka, ani leżaka, ale że mieszkam na wsi, to mam mały basen, dużo drzew na przydomowym podwórku, więc i dużo cienia, lody w zamrażalniku też mam i wodę gazowaną ...




źródła: artykuł z "Nowin codziennych" 11.05.1934, nr 128, zdjęcia  z "Mojej przyjaciółki" nr 13-1935, 1936,1937