Generał 1926 (The General)

Główną rolę w filmie zagrał Buster Keaton, scenariusz również on napisał i reżyserii też się podjął. A co z tego wyszło? 

Całkiem przyjemny i zabawny film...

Johnny Gray jest z zawodu maszynistą i uwielbia swoją pracę. Jednak będąc zmuszonym, jako maszynista, patrzeć przed siebie, od czasu do czasu odwraca wzrok na zdjęcie, które znacznie przyozdabia lokomotywę. Ponieważ Johnny oprócz swojej pracy, kocha dziewczynę. Na imię jej Annabelle. W prostym tłumaczeniu jej imię brzmi Piękna Anna.  

 Idyllę i rozkwit ich miłości zakłóca wybuch wojny secesyjnej. Wszyscy zgłaszają się do wojska. Dziewczyna ma nadzieję, że jej ukochany również to zrobi, udowadniając tym, że nie jest tchórzem. On oczywiście zgłasza się. Gdy jednak przy podawaniu zawodu przyznaje się kim jest- dostaje odpowiedź, że bardziej jest potrzebny tutaj, na miejscu.

   Annabelle podejrzewa, że Johnny stchórzył i nigdzie nie był. Wstydzi się jego i tego, że jej ukochany nie chce wykazać się bohaterstwem wobec Południa. Nie wierzy w jego tłumaczenia i nie chce z nim rozmawiać, dopóki nie zobaczy go w mundurze. Odchodzi.

Mija rok.

 Generał Thatcher i kapitan Anderson w obozie  Unii, na północy naradzają się. Chcą porwać pociąg  kiedy ten będzie miał postój na obiad. Planują tym sposobem odciąć łączność i zaopatrzenie dla armii Konfederacji. 

Pociąg, o którym mowa oczywiście prowadzi nasz bohater. Jest w nim i  jego ukochana. W odpowiednim momencie spiskowcy, odczepiają wagony pasażerskie, i kradną lokomotywę z wagonami towarowymi. Przez przypadek Annabelle znajduje się w tych wagonach. Johnny o tym nie wie, jednak bohatersko, biegnie po torach za pociągiem...

Wiadomo, że na nogach nie miałby szans, więc sprytny chłopak, pokrótce znajduje sobie środek lokomocji. Jaki? Oczywiście, że lokomotywę...

 Uda się Johnniemu podsłuchać spisek, odbić jego własną dziewczynę, znów ukraść lokomotywę i tym razem z ukochaną odbyć interesującą podróż.  

Czy Annabelle będzie wreszcie dumna z Johnniego i zobaczy go w mundurze?

*

     Film mimo ,że temat poważny, zawiera dużą dozę humoru. Zwłaszcza rozśmieszyło mnie, kiedy w środku największego pościgu, ona chwyta za miotłę i ogarnia lokomotywę. No, odwieczny instynkt po prostu... ;)

 A tak poza zabawnymi momentami, film pełen napięcia i dramatycznych akcji, kiedy podczas pościgu, sprawy co chwilę się komplikują. Trochę może przydługawe są sceny jazdy pociągiem, ponieważ jest ona praktycznie przez cały film. Najpierw on ściga, potem jego ścigają. 

  Chociaż, w zasadzie taki był zamysł filmu, ponieważ  to lokomotywa jest głównym bohaterem... 

*

Scenariusz filmu powstał na podstawie prawdziwej historii, kiedy...

Dnia 12 kwietnia 1862 roku, dwudziestu dwóch żołnierzy Unii przebranych za cywili, kradnie lokomotywę w mieście Big Shanty, paląc po drodze mosty, i niszcząc linie telegraficzne. Wielki pościg za lokomotywą został nazwany największą kolejową eskapadą wojny secesyjnej i wszech czasów kolei.

Wiosną 1862 roku, zgrupowały się  dwie główne armie Konfederatów- jedna w Richmond w stanie Wirginia pod dowództwem gen. Josepha E. Johnstona, druga w Corinth w stanie  Missisipi, pod wodzą gen. P.G.T. Beauregarda. Linie kolejowe łączące obie te armie zaczynały się w Memphis, szły przez Chattanooga, Knoxville aż do Richmond. Władze Konfederacji liczą na stan Georgia i Atlantę oraz znajdujące się tam fabryki broni i zaopatrzenie dla obu armii. I to był główny powód sabotażu.

Dla wyobrażenia sytuacji mapa 

James J. Andrews  przywódca sabotażystów, przed wojną był malarzem i uczył śpiewu w szkole. W czasie wojny często angażował się w akcje szpiegowskie.  

Dnia 7 kwietnia 1862 roku wybrał ochotników z szeregów armii Ohio.  Plan sabotażu wydał mu się realny ze względu na to, że wywiedział się na własną rękę, iż w Chattanooga było 3000 żołnierzy Konfederacji i tylko połowa z nich uzbrojona. Najbliższe posiłki znajdowały się w Atlancie, więc przypuszczał ,że mają spore szanse na sukces. Ochotnicy zostali ostrzeżeni, że jeżeli zostaną złapani, bedą uważani za szpiegów i prawdopodobnie powieszeni. Andrews dał im przed wyruszeniem ostatnie instrukcje - mieli wykorzystac pociąg, i rozpocząć niszczycielską podróż na północ, palić mosty, niszczyć telegrafy i tory kolejowe. 

By znaleźć się u celu ataku, musieli w trzy dni pokonać pieszo 100 mil- ciągle padający deszcz i błoto trochę zwolniły tempo ich wyprawy. 

Andrews wiedział, że pociąg zatrzymuje się na śniadanie i że pasażerowie opuszczają pociąg, aby je zjeść w hotelu. Wiedział także, że nie ma tam telegrafu. Blisko stacji stacjonowali rekruci Konfederatów. Spiskowcy zbliżyli się w czasie postoju do pociągu i odłączyli wagony pasażerskie. Strażnik Konfederatów obserwował całe zdarzenie kilka metrów dalej, nie zdając sobie sprawy z tego co się dzieje. Napastnicy ruszyli w swoją niszczycielską podróż...

Pierwszą myślą Wiliama Fullera dowódcy Konfederatów, było to, że pociąg został porwany przez dezerterów z pobliskiego obozu szkoleniowego i oni najprawdopodobniej  porzucą go gdzieś niedaleko. Ku uciesze gapiów, dowódca wraz z pracownikami kolei  rozpoczął pościg pieszo.

Po pewnym czasie Fuller i jego ludzie znaleźli się w drezynie. W Etowah zarekwirowali lokomotywę. Fuller pilotował całą wyprawę i obserwował, by ostrzegać o ewentualnych przeszkodach na torach. Niestety w pewnym momencie zauważa brak szyn, więc zostają zmuszeni znowu iść na piechotę- znowu też pada deszcz i jest błoto.

Napastnicy natomiast zbliżali się do rzeki Oostanaula, planując spalić most. Jednak ich wysiłki okazały się bezskuteczne, ponieważ drewno było mokre. Niektórzy Jankesi uciekli. Po pewnym czasie zaczyna pozostałym brakować drzewa na opał do lokomotywy, czyli paliwa. I zabraknie go im dwa kilometry na północ od Ringgold. Andrews wydał rozkaz "każdy sobie"- napastnicy więc szybko rozproszyli się po lesie. Wielki pościg za lokomotywą skończył się 18 mil poniżej Chattanooga. Okazało się ,że dnia 12 kwietnia 1862 roku, był dniem zbiórki na Ringgold, dobrze uzbrojonych i wyszkolonych mężczyzn. Zostali oni powiadomieni o zaistniałej sytuacji i w ciągu kilku dni wyłapano uciekinierów i osadzono w więzieniu. Andrews został osądzony jako szpieg i powieszony. Siedmiu innych powieszono 18 czerwca. Pozostałym 14-stu udało się uciec z więzienia w październiku. Ośmiu z nich udało się przedostać do żołnierzy Unii. Dwóch spływem rzeki Chattahoochee dopłynęło do Zatoki Meksykańskiej. W marcu 1863 roku sześciu odznaczono przez sekretarza wojny Edwina M.Stantona Medalem Honorowym. Ponadto medale pośmiertne przyznano pięciu osobom, które zostały powieszone. James J. Andrews, jako cywil, nie zakwalifikował się do wyróżnienia. 

 Mężczyźni ci byli pierwsi, którym przyznano Medal Honorowy- najwyższe  odznaczenie wojskowe. 

I tak zakończył się wielki pościg- najbardziej spektakularne wydarzenie w wojnie domowej, między północą i południem.

więcej informacji na stronie kliknij

Ciekawostki:
- 12 kwietnia 2012 roku odbędą się obchody 150 rocznicy zdarzenia w Big Shanty (współczesna nazwa miasta to Kennesaw) Miasto Kennesaw planuje zorganizować dzień ceremonii upamiętniającej wydarzenie. 

- Premiera filmu miała miejsce 31 grudnia 1926 roku, a polska premiera ... 9 grudnia 2011 roku w wybranych kinach... niestety.

Siódma pięczeć 1957 (Seventh Seal), Ingmar Bergman

Przed nami roztacza się sielski widok: plaża, morze, szum fal- gdyby obraz był w kolorze byłby raj. Wyobrażam sobie kolory. Widać też Rycerza, jego Giermka i zbliżającą się postać. Ubrana jest na czarno, mówi do Rycerza jakby była kobietą, ale twarz i głos ma męskie. Nie wiadomo więc do końca jakiej jest płci. Przedstawia się- ma na imię Śmierć, mówi, że już od dawna chodziła za nim. On nie czuje właściwie strachu, ale rzuca Śmierci wyzwanie- grę w szachy.

Dopóki nie przegram, będę żył, jeśli  zaś wygram, uwolnisz mnie...

I tak zaczyna się podróż Rycerza, Śmierci i Giermka. Spotykają różnych ludzi, w tym małżeńską trupę wędrowną. Co jakiś czas rycerz musi wykonać jakiś ruch szachowy- Śmierć nie pozwala mu o sobie zapomnieć. Gra w szachy, bo chce ten czas wykorzystać na jeden sensowny uczynek, który nie udał mu się wcześniej. Nikt inny Śmierci nie widzi.

Giermek Rycerza jest dosyć butny i pewny siebie. Podobno ma żonę:

                -Wprawdzie mam żonę ale żywię nadzieję, że umarła

 Ratuje Dziewczynę przed napastnikiem i sam oświadcza jej, że łaskawie jej nie zgwałci i w dowód wdzięczności powinna zostać jego gosposią. Dziewczyna potulnie idzie za nim. Nie wie, że naraża się tym na bliski kontakt ze Śmiercią. Zresztą Giermek też nie wie.

 Rycerz, Giermek i Dziewczyna natrafiają na wspomnianą wcześniej wędrowną trupę. Zostają poczęstowani mlekiem i świeżo nazbieranymi poziomkami. Mleko spożywają z jednej miski, poziomki też- siedząc na trawie. Rozkoszują się życiem, ciszą, zmierzchem, cudowną sielanką i gościnnością. 

Rycerz z wdzięczności zaprasza ich do siebie. Czeka ich długa i niebezpieczna podróż przez las. Czy uda im się ujść z życiem?...

*

Czy można uznać, że to nasza wina jeśli źle zagramy w szachy? Czy każdy z nas chciałby się targować ze Śmiercią o jeden dzień dłużej, by zrobić coś, co nie udało mu się przez całe życie? Bo każdy z nas ma takie sprawy, w każdym momencie życia. Gdy Śmierć przychodzi, niektórzy witają ją z pokorą, inni ze strachem i cierpieniem, jeszcze inni z ulgą-wszystko zależy od tego w jakim stanie psychicznym jesteśmy i co jeszcze planowaliśmy zrobić, czy nie zrobić. Zawsze jest trudno. 

Inni widząc tańczących ze Śmiercią cieszą się, że im udało się jej uciec- chociaż na jakiś czas. Bo nad tym, że i tak kiedyś po nich przyjdzie się nie zastanawiają. Bo po co? W jakim celu mamy o tym myśleć, planować, zastanawiać się?

 Rozumiem, wiem, ale nie czekam..

***

Wybrane cytaty z filmu:

-Co tam malujesz?

-Taniec śmierci, tańczy ze wszystkimi. 

-Po co malować takie obrazy?

-By ludzi pamiętali, że umrą.

-Mogą nie chcieć patrzeć.

-Będą patrzeć, bo trupia czaszka ciekawsza od gołej dziewki..

*

-Jakkolwiek byś się kręcił zadek zawsze z tyłu.

- Głęboka prawda..

*

Wiara to ciężkie brzemię. To jak kochać kogoś ukrytego w ciemności, kto nigdy się nie ukaże, choćbyś nie wiem jak wołał. 

*

Miłość to najczarniejsza zaraza. Gdyby się na nią umierało, byłby z niej jakiś pożytek.

*

Na tym niedoskonałym świecie wszystko jest niedoskonałe, a miłość najdoskonalsza w swojej niedoskonałości..

***

- Film Siódma pieczęć otrzymał nagrodę specjalną jury w Cannes.

-Tytuł odnosi się do fragmentu o końcu świata z  Apokalipsy, słowa te słyszymy zarówno na początku jak i na końcu filmu:

 A gdy baranek otworzył siódmą pieczęć, zapanowała w niebie cisza jakby na pół godziny..

-Sceny człowieka grającego w szachy ze Śmiercią były inspirowane średniowiecznym malarstwem z 1480 roku. Obraz ten znajduje się w kościele we wsi Taby na północ od Sztokholmu. Jednak średniowieczna Szwecja przedstawiona w filmie zawiera wiele anachronizmów. Ostatnia krucjata zakończyła się w 1271, a epidemia dżumy trwała w latach 1347-1352 roku. Ponadto ruch biczowników nie dotarł do Szwecji, a polowania na czarownice na szeroką skalę rozpoczęły się dopiero w XV wieku. Także żadne z tych wydarzeń nie łączą się ze sobą w czasie rzeczywistym, ale może o to właśnie chodziło Bergmanowi. Przedstawić wszystkie "plagi" średniowieczne w jednym obrazie. Co by było, gdyby faktycznie, tak się zdarzyło? Kto wie.

***

Film Siódma pieczęć, scenariusz i reżyseria Ingmar Bergman. 

"Moje zainteresowania poświęcone były tajemniczości świata kościoła. Niskie łuki, grube mury, zapach wieczności, kolorowe światło słoneczne drżące wśród najdziwniejszej roślinności średniowiecznych malowideł i rzeźbionych postaci na sufitach na ścianach. Było tam wszystko co ludzka wyobraźnia może stworzyć- anioły, święci, smoki, prorocy, diabły i ludzie"

-Jako sześcioletnie dziecko, Bergman pomagał nosić zwłoki ze szpitala (w którym jego ojciec był kapelanem) do kostnicy.

-Bergman przyznał się do tego ,że przestał być wierzący w wieku 8 lat.

- W 1934 roku w wieku 16 lat został wysłany do Niemiec, aby spędzić tam letnie wakacje z przyjaciółmi. Brał udział w nazistowskim wiecu w Weimarze, na którym zobaczył Adolfa Hitlera. Niemiecka rodzina powiesiła jego portret przy łóżku Bergmana. Reżyser przyznał się ,że przez wiele lat był po stronie Hitlera, zachwycony jego sukcesami i zasmucony porażkami.

    

-W dniu 30 stycznia 1976 roku został aresztowany przez dwóch tajnych agentów policji i oskarżony o oszustwa podatkowe. Wydarzenie to miało na Bergmana wpływ druzgocący, cierpiał na załamania nerwowe z powodu upokorzenia i trafił do szpitala w stanie głębokiej depresji. Zamknął swoje studio filmowe na wyspie Faro i udał się na dobrowolne wygnanie. Ślubował nigdy nie powrócić do pracy w Szwecji. Zarzuty w końcu zostały wycofane, Bergman jednak pozostał ponury i stwierdził że mimo bycia aktywnym na wygnaniu, tak naprawdę stracił osiem lat ze swojego życia zawodowego.(w 1982 roku tymczasowo powrócił do swojej ojczyzny by wyreżyserować Fanny i Aleksander) 

-Ostatni film nakręcił w w 2003 roku był to Saraband, nakręcony na potrzeby telewizji. 

- Zmarł we śnie, w swoim domu na Faro, w dniu 30 lipca 2007 roku w wieku osiemdziesięciu dziewięciu lat.
*

   Filmy Bergmana zazwyczaj przedstawiają egzystencjalne pytania o śmiertelność, samotność i wiarę religijną. Między tymi refleksyjnymi tematami znalazł się także temat pożądania seksualnego. Jego postacie kobiece są zazwyczaj bardziej w kontakcie z własną seksualnością niż mężczyźni, i nie boją się o tym mówić. Bergman powiedział: 

Manifestacja seksu jest bardzo ważna, szczególnie dla mnie. Przede wszystkim nie chcę robić tylko intelektualnych filmów. Chcę, by publiczność przeżywała i czuła moje filmy.

 To jest dla mnie o wiele ważniejsze, niż to by je zrozumieli...

*

Powiedzieli o nim:

Woody Allen- to prawdopodobnie największy artysta filmowy od czasu wynalezienia kamery filmowej.

Krzysztof Kieślowski- Ten człowiek jest jednym z niewielu reżyserów, być może jedyny na świecie, który powiedział o naturze ludzkiej tak wiele, jak Dostojewski czy Camus.

Steven Spielberg- Jego miłość do kina niemal przyprawia mnie o wyrzuty sumienia.

 Eric Rohmer- Siódma pieczęć jest najpiękniejszym filmem w dziejach.

  

Haxan 1922- Czarownice

Narysowane przez Paulę-moją córkę

 Benjamin Christensen to duński reżyser, aktor scenarzysta i śpiewak. W 1901 roku zaczął pobierać nauki w szkole aktorskiej. Wcześniej podczas studiów medycznych, uczył się śpiewu.  Pierwszy raz wystąpił na dużym ekranie w 1911 roku. Jako reżyser zadebiutował w 1914 roku w Danii.  Dzięki zastosowaniunowatorskich efektów świetlnych i nowoczesnej narracji, reżyser osiągnął światową sławę.
    Największym dziełem Christensena, do dziś uważanym za przełomowe, jest jego paradokument z 1922 roku Czarownica (Haxan). Nie zyskał ten film jednak popularności wśród masowej publiczności i po jego realizacji reżyser opuścił Szwecję i znalazł się w Niemczech, gdzie wyreżyserował trzy film. W 1925 roku wyjechał do Hollywood. Tworzył tam filmy zaliczane do nurtu późnego ekspresjonizmu, nimi również niestety, nie zdobył popularności wśród miejscowej publiczności. Wrócił więc do Danii, w której rozpoczął pracę w teatrze. Pod koniec lat trzydziestych zaczął tworzyć filmy w stylu realistycznym. Obraz Dzień rozwodu 1939 (Skilsmissens born)- przyniósł mu sukces kasowy.
Ostatni film nakręcił w 1942 roku, to Dama w jasnych rękawiczkach (Damen med de lyse Handsker). Był to  thriller szpiegowski, który okazał się totalną katastrofą.
  Po porażce całkowicie zrezygnował z reżyserii i podjął się prowadzenia kina na przedmieściach Kopenhagi. Resztę życia spędził w ukryciu.
*

Haxan jest zdecydowanie najbardziej znanym filmem Christensena, nie ma innego filmu niemego podobnego do niego. Reżyser podjął się w nim tematu, badającego przesądy związane z magią i okultyzmem na przestrzeni wieków.

Film powstał częściowo oparty na Malleus Maleficarum( Młot na czarownice).Tekst ten został po raz pierwszy opublikowany w 1487 roku i stał się znany jako podręcznik łowców czarownic. Był uważany za jedno z podstawowych kompendiów wiedzy o czarach, czarownicach i ich związkach z szatanem. Dzieło to było wielokrotnie wydawane- do 1520 roku ukazało się jego 13 edycji, a w latach 1574-1669 było ono wydawane aż 16 razy zarówno w krajach katolickich, jak i protestanckich. Christensen  studiował to dzieło przez kilka lat. Film Haxanjest więc efektem jego pracy- można zobaczyć w nim jak głupie przesądy czy nierozpoznanie choroby psychicznej, doprowadza do histerii polowania na czarownice. Film jest dokumentem, ale zawiera udramatyzowane sekwencje, które porównywalne są do horrorów.
 Opis filmu:
Część pierwsza przedstawia naukowe rozprawy nad postaciami demonów i czarownic w kulturze pierwotnej i średniowiecznej. Te wczesne uwarunkowania są dokumentowane licznymi fotografiami rzeźb, obrazów i drzeworytów. Ponadto  ukazywana jest tutaj średniowieczna koncepcja działania układu słonecznego i powszechnie akceptowanego obrazu ognia i piekła.
W części drugiej przedstawiona jest demonstracja średniowiecznych przesądów i wierzeń w czary i szatana- w tej roli wystąpił sam Christensen. Kuszenie przez diabła śpiących kobiet, i terroryzowanych przez te kobiety mnichów. Jest również kobieta, która zakupuje eliksir miłości od domniemanej czarownicy. Dziwnym trafem napój od razu podziałał. Pokazana jest też sekwencja jak to wiedźma śni o lataniu w powietrzu na miotle  oraz udział wiedźm w zgromadzeniach i dzikich tańcach z diabłem.  

całowanie diabła w "siedzenie" 

Część trzecia to opowieść o starszej kobiecie oskarżonej o rzucenie czarów na umierającego z rodziny. Narracja wykazuje, jak "leczono" kobiety podejrzane o czary przez władzę religijną, czasu średniowiecza. Stara kobieta po torturach, przyznaje się do zaangażowania w czary. Szczegółowo opisuje sabat czarownic, całowanie diabła w hmm... siedzenie, jako oddanie mu hołdu. Kobieta by się ocalić i dla zemsty, posuwa się nawet do tego, że podaje imiona innych czarownic- są to dwie kobiety z domu umierającego, które oskarżyły ją o czary. Ostatecznie ten mężczyzna umiera, a żona jego zostaje aresztowana jako czarownica, w momencie przyznania  się do tego, że fałszywie oskarżyła starszą kobietę.

W części czwartej skruszony mnich przyznaje się do tego, że uległ pokuszeniu i widzi ciągle piękną kobietę. Prosi brata o biczowanie go. Młoda kobieta zostaje aresztowana i podstępem uzyskane będzie jej przyznanie się do winy. Wiele kobiet zostało spalonych tylko dlatego, że się przyznały, win im nie udowodniono. Następnie pokazane są straszne narzędzia tortur i ich "zastosowanie"- kobiety po niewyobrażalnych cierpieniach, przyznawały się do wszystkiego.

W czasie średniowiecza, czasem wystarczyło być młodą ładną kobietą, by ktoś zawistny się znalazł, bo przecież tylko donos wystarczył, by była i wina. Nawet starą, brzydką, pomarszczoną, zgarbioną z wyglądu przypominającą i obecny obraz czarownicy.

Końcowa część filmu, ma na celu pokazanie, jak stare przesądy rozumiane są teraz. 

Christensen realizując ten film miał  głównie na celu stwierdzenie, że większość tych, którzy zostali oskarżeni o czary byli prawdopodobnie chorzy psychicznie, a w dzisiejszych czasach takie zachowanie jest interpretowane jako choroba. Akcja toczy się wokół sprawy lunatyczki i kleptomanki. Na ich przykładzie reżyser próbuje udowodnić, że takie zachowanie byłoby w średniowieczu traktowane jako demoniczne, natomiast w czasach współczesnych rozpoznaje się je jako schorzenie psychologiczne. Współczesne metody leczenia, to zimny prysznic w szpitalu  dla rozhisteryzowanych kobiet. W nowoczesnej instytucji takie rozwiązanie zastąpiło palenie na stosie. Mówiąc o współczesności mam  na myśli lata dwudzieste ubiegłego wieku, bo w tym czasie toczy się akcja filmu.

*

Po natrafieniu na kopię Malleus Maleficarum w berlińskiej księgarni, Christensen,  spędził przy niej dwa lata - 1919/21. Studiował żarliwie podręcznik, ilustracje rycin i traktaty o polowaniach na czarownice. Oryginalny afisz na premierze filmu zawierał długą bibliografię dzieła. Zamierzeniem Christensena było stworzenie zupełnie nowego filmu, a nie adaptacji literackiej fikcji. Był przeciwny realizacji takich filmów i starał się odnajdywać drogę do oryginalności. Realizacja filmu odbywała się głównie w nocy lub w zamkniętych pomieszczeniach, żeby utrzymać element grozy ciemności. Całkowity koszt filmu wyniósł około  1,5- 2 mln koron, co uczyniło film Haxan najdroższym skandynawskim niemym filmem w historii. Film mimo, że zdobył uznanie w Danii i Szwecji, to jednak został zakazany w Stanach Zjednoczonych i mocno ocenzurowany w innych krajach- za przedstawienie tortur, nagości i dewiacji seksualnych.

   Decydując się na oglądanie filmu widz powinien się nastawić na mocne sceny. Drastyczność niektórych jest na tyle duża, że nawet niektórzy współcześni widzowie będą odwracać oczy od ekranu.

                                                   źródło na podstawie, którego powstał wpis: wikipedia

*

Fragment filmu

Natalie Wood

W dniu 17 listopada 2011, biuro departamentu szeryfa w Los Angeles  ogłosiło oficjalne wznowienie śledztwa w sprawie śmierci Natalie, w oparciu o nowe informacje podane przez obecnego tamtego feralnego dnia na jachcie,  kapitana Dennisa Daverna. Pracownik biura porucznik John Corina stwierdził na konferencji prasowej "Niedawno otrzymaliśmy informacje, które uznaję się za wiarygodne".

Corina odmówił udzielenia jakichkolwiek konkretnych informacji na ten temat.

Natalie zmarła dnia 29 listopada 1981 roku. Wszyscy mężczyźni, którzy byli z nią wtedy na jachcie -mąż Robert Wagner, przyjaciel Christopher Walken (być może kochanek) i kapitan jachtu Dennis Davern, nadal żyją.
 Kapitan twierdzi, że kłamał na prośbę męża aktorki. Robert Wagner uważa natomiast, że Davern chce zarobić na rocznicy śmierci Natalie- książka "Goodbye Natalie, Goodbye Splendour" jest bowiem współautorstwa kapitana jachtu. Książka co prawda ukazała się już ponad dwa lata temu i już wtedy autorzy domagali się wznowienia śledztwa. 

*

Choć z oczu mych nie bije już ten dawny, radosny blask,
Choć nic już nie zdoła przywrócić wiosennej bujności traw,
Ni kwiatów minionej świetności,
Nie smućmy się,
Lecz czerpmy siłę z okruchów codzienności...
słowa te wypowiada Natalie  w filmie Wiosenna bujność traw

Natalie Wood rozpoczęła swoją przygodę z filmem już jako czteroletnie dziecko. Przed ukończeniem 25 roku życia była nominowana do Oskara trzykrotnie.Niestety sam Oskar nie został jej wręczony ani razu.
 To dzięki matce została aktorką, która to brała ją do kina tak często jak tylko mogła. Pierwsze kontakty z kinem rozpoczęła zatem od oglądania gwiazd ekranu z kolan mamy. Natalie całe życie podporządkowywała matce, i gdyby nie ona, zapewne na zawsze zostałaby Natashą Nikołajewną Zacharenko...


 Po swoim debiutanckim filmie Happy Land 1943, w którym miała epizodyczną i krótką rolę, zwrócił na nią uwagę reżyser Irving Pichel. Zadzwonił on do matki Natalie i poprosił aby ta przywiozła ją do Los Angeles na zdjęcia próbne. Kobieta tak podekscytowała się perspektywą sukcesu córki, że spakowała do wyjazdu całą rodzinę.  Ojciec Natalie stanowczo sprzeciwił się tej decyzji, jednak żona przekonała go, twierdząc ,że kariera córki jest najważniejsza. Mimo, że Natalie zaczęła grać w filmach już jako czteroletnie dziecko, jej talent tak naprawdę dostrzeżono dopiero w filmie Cud na 34. ulicy,  gdy miała lat dziewięć.

     W sumie wystąpiła w ponad 20 filmach, jako dziecko. Pracowała trochę pod presją i została małemu dziecku powierzona ogromna odpowiedzialność, ponieważ w domu Natalie się nie przelewało. Jej rodzice nie pracowali, więc tylko ona zarabiała na życie i utrzymywała całą rodzinę. Jej sukces pozwalał im przetrwać.
Ponieważ była niepełnoletnia, edukacja Natalie często odbywała się na planie. Prawa Kalifornii wymagały, aby do 18 roku życia młodociani aktorzy poświęcali co najmniej trzy godziny dziennie na naukę. Natalie Wood tak zapamiętała ten okres w swoim życiu:
Zawsze czułam się winna, kiedy wiedziałam, że ekipa siedziała bezczynnie, czekając na mnie, aż miną te trzy godziny. Gdy tylko nauczyciel skończył, biegłam do ekipy tak szybko jak tylko mogłam.

 Kariera i popularność trwała nieprzerwanie do końca jej życia, ponieważ udało jej się osiągnąć sukces także grając "dorosłe" role. Co nie udało się innej bardzo popularnej dziecięcej gwieździe- Shirley Temple.
Na mnie zrobiła duże wrażenie w filmie Wiosenna bujność traw. Oczywiście pięknie zagrała, ale przede wszystkim moją uwagę przykuwały jej ogromne, cudne oczy. Otrzymała za rolę w tym filmie nominację do Oskara.
 Punktem zwrotnym w karierze było obejrzenie filmu Tramwaj zwany pożądaniem.  Nabrała nowego spojrzenia na rzeczywistość i swoją karierę, przeszła swoistą przemianę oraz nabrała ogromnego szacunku i podziwu  dla reżysera Elii Kazana oraz dla znakomitej aktorki Vivien Leigh, którzy stali się dla niej wzorem.
Natalie Wood ogólnie wystąpiła w 56 filmach w kinie i telewizji. Po jej śmierci, magazyn Time zauważył, że choć uznanie krytyków dla  Wood było sporadyczne podczas całej jej kariery, to jednak "zawsze miała pracę". A to o czymś świadczy.
Natalie Wood dwukrotnie wychodziła za mąż za aktora Roberta Wagnera. W wieku 19 lat poślubiła go po raz pierwszy, co spotkało się z gorącym sprzeciwem jej matki. W rok po ślubie Natalie wyraziła swoja miłość w liście do męża:

Ty jesteś moim mężem, moim dzieckiem, moją siłą, moją słabością, moim kochankiem, moim życiem...

Wytrzymali ze sobą za pierwszym razem cztery lata, najpierw podjęli decyzję o separacji, jednak rozwiedli się  rok później. Wagner był zazdrosny, bo miał powody, ponieważ Natalie zdradziła go dwukrotnie- najpierw z Warrenem Beatty, później ze Steve'em McQueenem. 
W maju 1969 roku Natalie poślubiła brytyjskiego producenta Richarda Gregsona, z którym miała córkę Natashę. Z drugim mężem rozeszła w 1971 roku, kiedy usłyszała nieprzyzwoitą i dwuznaczną  jego rozmowę telefoniczną ze swoją sekretarką. Matka i siostra próbowały namówić ją do zmiany decyzji ze względu na nowo narodzoną córeczkę. Natalie jednak decyzji nie zmieniła, ponieważ już myślała o związku z kimś innym... a mianowicie ponownie związała się ze swoim byłym pierwszym mężem Robertem Wagnerem. Pobrali się w 1972 roku, krótko po jej rozwodzie z Gregsonem. Robertowi również urodziła córkę, Courtney, w 1974 roku. Byli małżeństwem, aż do jej śmierci w 1981 roku. Niestety znów nie obywało się bez zazdrości- Natalie zbyt często pozwalała się adorować, a mąż z trudem to znosił...

Inne związki:
Kochało się w niej wielu mężczyzn. Elvis Presley podobno "oszalał" dla niej  z miłości. Oświadczył się. Natalie jednak nie spodobała się matce Elvisa.
 Jako nastolatka wybierała dużo starszych od siebie mężczyzn, w wieku 16 lat związała się z reżyserem Nicholasem Ray- on miał 43 lata. Gdy miała 17 lat  związana była z aktorem Raymondem Burr- on miał wtedy 38 lat. Łączyły ją  przelotne romanse między innymi  z Michaelem Caine, Stevem McQueen, Warrenem Beatty, Elvisem Presleyem.

***

- Podobno Natalie jako młoda i ładna dziewczyna była wykorzystywana pod koniec lat pięćdziesiątych przez wytwórnię braci Warner,  do udawanych związków z aktorami, których homoseksualizm skrywano. Chodzi o jej związek z  Raymondem Burr. Chociaż są tacy co twierdzą, że Burr naprawdę kochał Natalie.
-Natalie dobrze posługiwała się językiem zarówno rosyjskim jak i angielskim
 -Jej ojciec urodził się we Władywostoku, do Ameryki wyemigrował razem z matką i braćmi. Jej dziadek-od strony ojca- zginął  w walkach ulicznych z bolszewikami i białoruskimi żołnierzami w 1918 roku.

-Aktorka od dzieciństwa bała się wody, jej obawy zaostrzyły się kiedy na planie filmu Zielona Obietnica 1949 r.,  omal nie utonęła. Od tego czasu wręcz panicznie bała się wody. Podczas realizacji Wiosennej bujności traw 1961r, reżyser Elia Kazan musiał uciec się do kłamstwa, by nakręcić scenę w wodzie z jej udziałem. Okrutnym zrządzeniem losu, dwadzieścia lat później, Natalie straciła życie właśnie w wodzie.

Druga Młodość 1938

Film powstał na podstawie sztuki teatralnej Henriego Bataille'a Maman Colibri.
*
    Dzisiaj z rana znalazłam siwy włos, pierwszy siwy włos.. wyrwałam go i spaliłam.. żyje się dla rodziny, dla dzieci, a mąż jest stale zapracowany a dzieci powyrastały i sobą są zajęte, a pewnego dnia spostrzega się ,że ma się siwy włos...
Irena spontanicznie odwiedziła męża w pracy, by porozmawiać, może i o głupstwach, ale przyszła, bo potrzebowała jego towarzystwa, kogoś do rozmowy nawet o najprostszych, najgłupszych sprawach. Czasem człowiekowi właśnie tego potrzeba. Niestety mąż, nie jest zainteresowany rozmową z nią i nieprzerwanie pisze coś, kreśli w księgach -interes przed wszystkim- a nawet stwierdza, że skoro przyszła opowiadać mu takie głupstwa, to mogła wcale nie przychodzić...

Zaraz po wyjściu z biura męża, spotyka swojego syna Rysia, który przedstawia jej Jerzego. Ten myśli, że ma do czynienia z siostrą przyjaciela, a syn dla żartu nie wyprowadza go z błędu. Jerzy zauroczony nią, zaprasza ją do Łazienek. Po tym spotkaniu kontynuują swoją znajomość. Irena wreszcie ma kogoś kto poświęca jej czas, kto ją komplementuje, rozumie i docenia. Znalazła kogoś przy kim znów poczuła się młoda. Nie potrafi zdobyć się na wyznanie kim jest naprawdę dla Rysia, bo boi się, że wszystko pryśnie. Jerzy przez przypadek dowiaduje się prawdy- jednak nie przeszkadza mu -chwilowo- taki stan rzeczy.

Wyjeżdżają razem do Zakopanego, a tam Irena usłyszy głos rozsądku w osobie babci Jerzego. Babcia ma bardzo realistyczne spojrzenie na świat. Rozumie Irenę, a nawet żal jej jest zakochanej w jej wnuczku kobiety, jednak  próbuje sprowadzić ją -głupiego, błądzącego ptaka- na ziemię i by zdecydowała się na powrót do gniazda rodzinnego.
 A mąż podczas jej nieobecności zaczyna analizować całą sytuację i swoje obojętne zachowanie wobec wrażliwej żony. Jednak minie wiele lat zanim znowu się zobaczą...

Cytaty z filmu:
"Nie wiem o czym Janinka może tak długo mówić, ze swoim narzeczonym?- Pyta matka Janiny, narzeczonej Ryszarda.
-Zapewne o miłości- odpowiada rozpromieniona Irena.
-Janinka o miłości?! Proszę pani, na to jest zbyt dobrze wychowana..."

 "To nie moja wina, że wiosna mego życia się spóźniła- tak wyszło. Mówiliśmy o tym, wczoraj, że są takie ptaki, które bardzo późno zakładają gniazdo. Mówi się o nich głupie ptaki, przecież to już jesień. Jestem tylko takim głupim ptakiem, który się pomylił co do pory roku.."
"Są serca które tak wiele cierpieć muszą tylko dlatego, że są takie, jakie są.."

     Film ogląda się z zainteresowaniem i nostalgią, przynajmniej ja tak go odebrałam. A nawet na końcu, coś ścisnęło mnie w gardle..
Nie wiem, właściwie dlaczego, czy sprawiła to Irena, czy scena końcowa?...

W Jerzego wcielił się Witold Zacharewicz, w Irenę, intrygująca Maria Gorczyńska:
"Z kalendarza teatralnego:"22 czerwca 1959 - Zmarła Maria Gorczyńska -urodzona 27 stycznia 1899- jedna z kilku wielkich gwiazd międzywojennej Warszawy, rywalizujących wzajemnie o pierwszeństwo. Ukończyła warszawską szkołę dramatyczną, debiutowała w 1922 w Teatrze Polskim w Warszawie. Od 1924 była aktorką warszawskich teatrów miejskich. Celowała zwłaszcza w rolach wielkich kochanek, choć niektórych krytyków raziła swą nad ekspresją. Oszałamiająco piękna, żartobliwie nazywana była przez konkurentki "dekoracyjną aktorką". Słynna była uroda jej dłoni- wąskich, bardzo delikatnych. Jeden z wielbicieli pisał wierszem:
 "Jej dłonie - piękności poemat! Na świecie piękniejszych nikt nie ma...
 Gdy zapytywano ją, co robi, że ma tak piękne ręce odpowiadała: 
"Co robię? Właśnie! Nic nie robię" źródło: filmweb