Eugeniusz Bodo na wesoło

Eugeniusz Bodo jako Chevalier

Zapewne, Eugeniusz Bodo kojarzy się większości z błyskotliwym poczuciem humoru i rolami komediowymi (chociaż miał w swoim dorobku także role dramatyczne). "Fabrykant wesołości" jak napisano o nim w tygodniku "Kino". Wiele osób z jego otoczenia mogło się o jego usposobieniu przekonać na "własnej skórze", czy to w pracy, czy w chwilach wolnych od niej. Chciałabym przedstawić kilka jego takich wypowiedzi czy zachowań, świadczących o tym, że był człowiekiem wyjątkowym i miał duży dystans do wielu życiowych spraw- potrafił żartować także z siebie samego, co nie każdemu się udaje. Niektóre, poniższe fragmenty nie dotyczą jego wypowiedzi, ale "dotykają" Bodo w sposób zabawny więc także je zamieściłam. Inspiracją i źródłem na podstawie którego powstała ten wpis, jest oczywiście książka "Eugeniusz Bodo 'Już taki jestem zimny drań' " Ryszarda Wolańskiego.
                                                          
                                                             *
"Jeden z kelnerów z tzw. prowincji nie rozpoznał Bodo. Wił się w lansach, bo nie wiedział jak go ma tytułować. Wybawił go z opresji sam Bodo, mówiąc: 'Młody człowieku nie męcz się dłużej i mów mi po prostu Boże' ".

Powiedzonko o nim brzmiało: zdolny ale leń. Żartobliwy kalambur Adolfa Dymszy, do dziś aktualny brzmi: "Gra pan jak Bodo! Dlaczego? Bo do du..."

Miłostki i flirty są nieodłącznym życia artystycznego. Tak było, jest i pewnie pozostanie. Czy Bodo był inny? "Amantów par excellence nie grywam, gdyż uważam, że do tego trzeba mieć albo ładną, albo bardzo ciekawą twarz. Co do mnie, może posiadam te zalety, ale... dla bardzo bliskich i życzliwych znajomych" powiedział w jednym z wywiadów.

"Kurjer Filmowy" 1929, miniwywiad z Eugeniuszem Bodo, podobno autentyczny.

"Sympatyczny i popularny artysta rewji stołecznej oraz bohater szeregu filmów polskich Eugenjusz Bodo- ma wśród wielu talentów niesłychaną zdolność robienia "kawałów". Onegdaj spotykamy go w Leo Filmie, gdzie gra do obrazu "Uroda życia". Bodo siedzi zamyślony. 

-Nad czem pan tak rozmyśla?

-Opracowuję swoją nową rolę.

-Czy został pan zaangażowany?

-Wkrótce otrzymam engagement zagraniczny, gdzie będę nakręcał scenę do filmu dźwiękowego.

-Oh, czy to trudna rola?

-Trudna i odpowiedzialna. Będę robił... czkawkę"

"Jedna z młodych gwiazd filmowych otrzymała w podarunku psa doga -donosił "Kurjer Codzienny"- którego chce nazwać Bodo. Waha się jednak, bo nie wie, czy Bodo nie poczuje się tem urażony"

Regionalny "Bjuletyn Teatru Świetlnego Słońca" w rubryce Dowcip aktora napisał: "Jednego ze znanych aktorów, pana B..., który w dodatku jest bardzo dumny ze swego powodzenia tak w teatrze, jak i w kinie, przedstawiają pewnemu dyrektorowi. Ten mówi:

-Ach, bardzo mi przyjemnie, zdaje się, że pańską twarz już gdzieś widziałem...

-To niemożliwe -mówi obrażony aktor- od urodzenia noszę swoją twarz na tem samem miejscu"

Dziennikarka "Kina" pyta się Bodo co robi:

"-Odpisuję na listy -odpowiada mi na pytanie.

-Jak to sam -dziwię się- zawsze wyobrażałam sobie, że gwiazdy mają sekretarzy, którzy im te sprawy załatwiają.

-E, bujda. Zresztą lubię te listy i chętnie na nie odpowiadam. (...) Nie wiem, czy mam się z czego radować  czy smucić  ale listy, które otrzymuję od swoich wielbicielek i wielbicieli są przeważnie pełne... szacunku dla mnie. Listy miłosne, jak to się zdarza z moimi kolegami, są u mnie rzadkością. Źle jest widocznie ze mną. Nie kochają mnie, a szanują, nie wychwalają moich "wdzięków", ale moje uczucia synowskie i miłość do matki. (...) Z żadnego listu się nie śmieję, żadnego nie lekceważę. (...) Im więcej w listach jest pochlebstw, tem większą zachowuję rezerwę, tem więcej ostrzę swój samokrytycyzm, bo przyjść może taki czas, gdy listy będę otrzymywać jedynie od... wierzycieli"  

Recenzent tygodnika "Kino" donosi:
" W towarzystwie pięknej, młodej kobiety, i z ulubionym psem Sambo, siedział w zacisznym kąciku restauracji i cicho z nią gawędził.
-Musi ci być miło grać  z taką czarującą partnerką, jaką jest pani Marysia Modzelewska -zagadnął zaprzyjaźniony z artystą skryba M.S.- My z widowni zazdrościmy ci serdecznie. Łatwo jest zakochać się w pięknej kobiecie?(...)
-Ależ oczywiście...-odpowiedział zaskoczony śmiałością dziennikarza Bodo- że... pani Modzelewska jest czarującą kobietą, ale zakochać się?
-A czy zechcesz mi coś opowiedzieć o pierwszej miłości i pierwszym pocałunku?
(...) Bodo uśmiechnął się jakoś dziwnie i tajemniczo.(...) Chwilę milczał, zaciągnął się kłębem dymu, wolno wstał, najbardziej szarmanckim ruchem wskazał na swoją towarzyszkę (sukę Sambo) i uroczyście rzekł:
-Oto moja pierwsza miłość!
(...) Zdziwiony Sambo od czasu do czasu podnosił z pod stolika swój olbrzymi pysk i zdawało się, że się również uśmiecha i dzieli szczęście swego pana. Miłe czytelniczki, czy miałem jeszcze pytać o pierwszy pocałunek?"

  "Kurjer Bydgoski" o filmie "Robert i Bertrand-czyli dwaj złodzieje" z 1938.
Bodo i Dymsza po przeczytaniu scenariusza, chcąc jak najwierniej odtworzyć swe role, szukali natchnienia w autentycznym środowisku warszawskich opryszków."Mówi się, że studia prowadzili obaj tak gorliwie, iż jeden z "królów" tego świata proponował im przyjęcie do "ferajny". Tak znakomicie opanowali gwarę złodziejską, że odnosi się wrażenie, iż z tego właśnie świata pochodzą".


Napisów jest dużo, bardzo dużo, a lektura zajmująca. Wypisane ołówkiem, atramentem, wydrapane scyzorykiem, wymalowane pomadką do ust. "Geniuś", "O mój Genjuszu", "Ukochany artysto", "Najcudniejszy Boduleczek", "Twoja na zawsze". Dalej kolejne, nabazgrane tą samą ręką, z małymi odstępami, które sprawiają wrażenie, że nie były pisane jednego dnia: "Ty, tylko ty", "Błagam jutro o spotkanie o 7 rano w Łazienkach", "Podły, dlaczego nie przyszedłeś", a na końcu "Kocham cię".
 Na wysokości trzeciego piętra napisy nagle urwały się. (...)
-Przez tą ścianę grożą mi eksmisją. Gospodarzowi domu już sprzykrzyło się ciągle odnawiać schody. I co ja biedny zrobię, jak mnie wyrzucą -żalił się Bodo- W piwnicy będę musiał nocować albo pod Mostem Poniatowskiego.


I na koniec...

Idealna kobieta według Bodo:
"Przede wszystkim kobieta musi być kobietą! To nie frazes- to zasadnicza rzecz. A przy tem koniecznie trochę człowiekiem! Bo ja zawsze w kobiecie szukam także człowieka. Wolę oczywiście, żeby ten człowiek-kobieta był ładny, ale może być także brzydki- nie szkodzi, byle tylko ona była miła"

hmm... 

Głos pustyni 1932

  Współproducentem, autorem scenariusza i jednocześnie aktorem występującym w filmie, był Eugeniusz Bodo. Pierwszy raz pokazał się szerszej publiczności z brodą, którą specjalnie dla filmowej postaci zapuścił. Z brodą ową obnosił się jeszcze przed wyjazdem i rozpoczęciem realizacji filmu- do prasy trafiły więc zdjęcia z jego "nową" twarzą. Wiele czytelniczek "Kurjera Codziennego" zachwyciło się fizjonomią Boda i w listach do redakcji wyrażały prośbę, by brody nigdy nie golił. A ja po raz pierwszy, bodajże, widziałam przedwojenny film kręcony poza granicami Polski. Ekspedycja filmowa wyruszyła pociągiem do Berlina, przez Paryż do Marsylii, później statkiem aż do dalekiej Algierii. Realizacji filmu podjęła się spółka, pod nazwą B-W-B, założona przez trzech przyjaciół -Bodo jak wspomniałam był autorem scenariusza oraz grał szejka Abdullaha, Michał Waszyński podjął się reżyserii, a Adam Brodzisz wcielił się w rolę sierżanta Milczka. Głos pustyni to z pewnością wyjątkowy film tamtych czasów.

   Na afrykańskiej pustyni ukrywa się niebezpieczny i groźny szejk Abdullah (Eugeniusz Bodo). Kryjówkę jego udaje się odkryć francuskiemu wywiadowcy, sierżantowi Milczkowi, który z pochodzenia jest Polakiem. Niestety wpada w ręce Abdullaha. Młodego, przystojnego żołnierza ratuje z opresji piękna żona szejka, Dżemila (Nora Ney). Uwalnia go i pomaga w ucieczce. Wiedząc, że ze strony krwawego męża może grozić jej niebezpieczeństwo za to, co zrobiła i chcąc być bliżej nowej miłości, decyduje się opuścić swoje dotychczasowe miejsce zamieszkania. W mieście zatrudnia się jako tancerka i łudzi się nadzieją, że ujrzy Milczka gdzieś przypadkowo. Jej trud i poświęcenie się opłaci. Odnajduje ukochanego i uwodzi go. Zostają kochankami. Z czasem jednak w otoczeniu przystojnego sierżanta pojawia się inna piękność, turystka Jenny Burton (Maria Bogda). Dżemilę dręczą obawy, że jest zdradzana. Zrozpaczona, wraca do męża i namawia go do krwawej zemsty...

   Film oglądałam z zaciekawieniem, ponieważ tak jak napisałam we wstępie, nie spotkałam się dotychczas z tak egzotycznym obrazem kina przedwojennego. Czy trud ekipy się opłacił? Kosztowny wyjazd, zmiana warunków klimatycznych, zmiana zewnętrzna Bodo- to tylko kilka przykładów. Ciężko mi to ocenić tak jednoznacznie. Mimo, że film oglądałam bez większego znużenia, a nawet, jak wspomniałam, z pewnym zainteresowaniem, to jednak muszę stwierdzić, że nie do końca mnie uwiódł. Niby film dźwiękowy, a w większości momentów czułam się, jakbym oglądała film niemy. Bo i charakteryzacja postaci i ich ruchy, skłaniały mnie ku temu odczuciu. O tyle dobrze, że czas oczekiwania na usłyszenie jakichkolwiek odgłosów czy rozmowy, umilała muzyka Henryka Warsa. Nie wiem, może to efekt zamierzony przez produkcję? Może Bodo, przeczuwał, że żaden film z epoki kina niemego z jego udziałem nie przetrwa? Podobno tylko jednemu się poszczęściło, to film Człowiek o błękitnej duszy z 1929 roku, jednak nie jest on dostępny szerszej publiczności. Nie wiem czy ktokolwiek w ogóle go widział....?

  Na pewno ogromnym plusem filmu są sceny batalistyczne, ujęcia oraz wszyscy aktorzy, łącznie ze  statystami- ponieważ są autentyczni, nie ucharakteryzowani. Zapewne współczesnym oczom przyzwyczajonym do postępujących efektów specjalnych wydadzą się, wspomniane tutaj świetne ujęcia, marne- jednak moje wrażenia są takie, że jak na początkujące polskie kino są dobre. Osoby, które widzimy przed kamerą jak i te których nie widzimy, bo są za kamerą- z pewnością włożyły ogromny wysiłek, by to nad czym pracowali nam się podobało. Oceniając film, o tym wręcz trzeba zawsze pamiętać.  

Bodo Abdullahu, gdziekolwiek teraz jesteś, powiem Ci, że ze wszystkich sił, starałam się usłyszeć Twój, głos pustyni... i udało się. Co prawda, było to jakby delikatne echo, słyszane z daleka, ale mimo to tchnące perfekcją. Jak zawsze!

"Wprowadzam modę i sam w niej wiodę prym,
i przed narodem noszę swoją brodę.
Trochę mi wstyd, że człowiek zbrzydł,
Lecz pieścić nie mam kogo, więc włosy rosnąc mogą..."
 Fragment tekstu piosenki z teatrzyku Wesołe Oko, autor tekstu Jan Brzechwa.

                                                                                                 
Tarnowski (Witold Conti) śpiewa piosenkę dla Jenny Burton (Maria Bogda)

                                            Dżamila (Nora Ney) tańczy 

                           

Ciekawostki:

-Na czas trwania wyprawy matka Bodo została mianowana "generalną opiekunką i matką całej kompanii". Pani Junodowa o wszystkie swoje filmowe dzieci dbała tak samo.

-W scenach wojennych brało udział 1500 jeźdźców konnicy arabskiej i spahisów oraz dwa bataliony wojsk regularnych, przydzielonych przez Francuzów.

-Bodo z naturalną "arabską" brodą robił prawdziwą furorę. Spotykały go same komplementy. Oczywiście z ust tamtejszych pań.

-Po podliczeniu wszystkich kosztów związanych z produkcją filmów Bezimienni bohaterowie i Głos pustyni okazało się, że firma "trzech trubadurów polskiego kina" B(odo)-W(aszyński)-B(rodzisz) jest bankrutem i wkrótce przestała istnieć. Mimo niezłej frekwencji skutek finansowy okazał się fatalny. Jednak mimo, że spółka upadła, przyjaźń przetrwała.

-Film powstał na podstawie powieści Ferdynanda Ossendowskiego zatytułowanej "Sokół pustyni", który był nie tylko pisarzem, podróżnikiem i nauczycielem, ale też antykomunistą. Ze względu na to, że pisarz ostro skrytykował rewolucję w swojej książce "Lenin", to po zajęciu Polski przez Rosjan, jego grób był pilnie poszukiwany. Gdy go odnaleziono, NKWD zarządziło ekshumację zwłok, ponieważ chcieli upewnić się czy wróg Lenina na pewno nie żyje.

                             Przykro mi bardzo, ale...
Powyższy tekst, został po większej lub mniejszej części skopiowany, i umieszczony na stronach bez pytania o zgodę i bez podania linku, czy źródła z którego korzystano:

http://www.bialystokonline.pl/glos-pustyni-w-forum,impreza,86226,3,1.html


http://www.coolturalnybialystok.pl/strefa-kultury/filmy/1349-1808-pokaz-filmu-pt-qglos-pustyniq-w-kinie-forum.html


                            ****  
       Wcześniejsze teksty, powiązane z tematem:
-Tajemnica śmierci Eugeniusza Bodo
-Nora Ney
-"Brodziszówka" czyli Maria Bogda i Adam Brodzisz



źródła: wikipedia, książka "Eugeniusz Bodo- Już taki jestem zimny drań" Ryszarda Wolańskiego.

Tak jak w kinie-prolog

Tydzień mnie tu nie było, bo czytam. Czytam cudowną, pachnącą nowością książkę. Chociaż lubię te pachnące starością ;), jednak ta ma za to treść dotyczącą minionych lat. "Eugeniusz Bodo -Już taki jestem zimny drań" taki jest tytuł książki Ryszarda Wolańskiego. Niestety książka nie jest moją własnością, tylko państwową, bo z biblioteki. Bardzo bym chciała ją mieć, ale kosztuje ponad pięćdziesiąt złotych- dla mnie na obecną chwilę to dużo, więc na razie się wstrzymuję. Jak skończę czytać to oczywiście postaram się zamieścić recenzję. Być może wpisów zainspirowanych książką powstanie więcej. 

Dziś zamieszczę fragment prologu z rozdziału drugiego:

"Kariera artysty jest podobna karierze kurtyzany:
Najpierw dla własnej przyjemności, później
 dla przyjemności innych, a w końcu dla pieniędzy.
Achard

"Zgiełk. Gwałtowne ruchy. Krzyki. Uderzenia młotów. Zgrzytanie pił. Głośne nawoływania. Czasem urywek muzyki. Przeraźliwe gwizdy. Ciężkie stąpania robotników. Zapach farb. Ogrom atelier filmowe. (...) Reżyser mówi -scena 237! Wszyscy czytali scenariusz? Dobra jest. Prędzej! Próba. Operator!!! Panie operatorze zechce pan łaskawie przyjrzeć się, wszak i panu zależy, aby całość wypadła dobrze. Dyrygent grać, grać! Proszę coś nastrojowego. Tak, dobrze"  

Takie było i jest tradycyjne kino. Rwetes krzątanina. Zgiełk czyniony przez ekipy budujące scenografię, przez dekoratorów, tapicerów i stolarzy. Natrętny głos reżysera i jego asystentów, wzywający do prób i nagrań. Trema aktorów, duble ujęć i epizodów. Tylko na ekranie panowała cisza. Do czasu. Wreszcie wielki niemowa przemówił. Wtedy każdy następny rok przynosił nowe wynalazki, adaptowane ochoczo przez film. 

Taśmę filmową zastąpił dzisiaj zapis elektroniczny. Pracę licznych ekip technicznych wyręczać zaczął komputer. Po drugiej stronie ekranu też zaroiło się od nowinek. Żeby obejrzeć najnowszy obraz, nie trzeba nawet wychodzić z domu. Ulubiony fotel i kapcie, zamiast biletu telewizor, pilot i odpowiedni abonament i już oglądamy kolejną premierę. Tylko zapodziała się gdzieś romantyka. Dzisiejsze multikina zastępują, jak sama nazwa wskazuje, kilkanaście kin naraz, ale zamiast celuloidu roznosi się w nich zapach prażonej kukurydzy. 

Tylko małe iluzjony, oby trwały wiecznie, cieszą się dawną sławą, sławą nieprzemijających dialogów, gestów, refrenów i twarzy. Zanim tam zaglądniesz, Drogi Czytelniku, przypomnij sobie, kiedy i gdzie mogłeś widzieć człowieka o "stu twarzach", jednego z najpopularniejszych aktorów tamtych czasów- Eugeniusza Bodo...  "

   Niezaprzeczalna, trochę dla mnie bolesna prawda tkwi w tych paru słowach. Być może to źle, nie wiem, ale taka już jestem, ponieważ żal mi tego, że coś się kończy, coś się zaczyna. To "nowe" nie zawsze mi odpowiada i w takich przypadkach mam minę jak wyżej Bodo na okładce "Kina" ;) 
 Tylko zapodziała się gdzieś romantyka. Właśnie. Żal mi, po prostu tego co minęło i już nigdy nie wróci...

Kraj Pól...

Poniżej, tylko wybrane komentarze pod pewnym artykułem- a jest ich ponad dwieście. Artykuł co prawda jest sprzed dwóch lat, jednak myślę, że temat aktualny. Lubię czytać komentarze, ponieważ często są uzupełnieniem artykułu lub nawet dowiaduję się z nich czegoś nowego. Wydaje mi się, że te są interesujące i Was też mogą zaciekawić. Ile jest ludzi na świecie tyle opinii, odczuć i przekonań, niektóre  po części się nakładają, inne całkowicie różnią. A jaka jest prawda? Prawda, jak to mówią, zawsze leży pośrodku...

Fragment artykułu:

"„Większość polskiej ziemi należy do wielkich magnatów” – w XVII wiecznym tonie pisze autor, choć pamiętać należy, że przedwojenna reforma rolna, która m.in. zakładała wykup ziem od obszarników i parcelację jej, faktycznie nie została w pełni zrealizowana. „Wielu wieśniaków nigdy nie ogląda mięsa, chleba, mleka, żyje tylko na ziemniakach. Rosnąca rzesza bezrolnych chłopów zaludnia miejskie slumsy albo zastanawia się nad rewolucją”. Rząd, czytamy w artykule, pragnie za ich pomocą zindustrializować Polskę, popiera więc przenoszenie się chłopów do miast, ale „miasta są prawie całkowicie zmonopolizowane przez 3 miliony polskich Żydów”. „Obecny antysemityzm w Polsce, kraju o tradycji tolerancji dla  Żydów, ma raczej ekonomiczne, niż rasowe oblicze. 

„Bogacze siedzą w  wyniosłych ławach w kościołach katolickich, wracają do swoich wspaniałych domów eleganckimi samochodami, które do połowy kół zanurzone są w błocie” ..."

Wybrane komentarze:

   Najważniejsze to to, by być świadomym swej narodowej przeszłości i historii oraz tego w jakim kraju żyjemy i jakiej przyszłości oczekujemy...

   Jeśli zaciekawiły Was komentarze i chcecie dowiedzieć się pod jakim artykułem rozgorzała tak  gorąca dyskusja, podaję link:

Reportaż z międzywojennej Polski(kliknij na tytuł)

Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków 1937

Wytwórnia Disneya, jest jedną z największych i najbardziej znanych wytwórni w Hollywood. Powstała 16 października 1923 roku, czyli  dokładnie 89 lat temu. Zapewne wielu z Was, jeśli nie wszyscy, oglądało choć jedną bajkę, którą ta wytwórnia wyprodukowała. Pierwszą pełnometrażową, animowaną produkcją stał się film "Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków". Nad filmem pracowało ponad 750 artystów plastyków. Wykonali oni około milion rysunków, ale w filmie wykorzystano "tylko" 250 000 z nich. Praca nad filmem trwała trzy lata, jednak opłacało się, ponieważ film został wyróżniony Oscarem oraz okazał się jedną z najbardziej dochodowych produkcji. Scenariusz oparty jest na baśni braci Grimm. 

    Wersja polskojęzyczna została prawdopodobnie, nagrana na przełomie lat 1937/38. Niestety, dokumenty z pełną obsadą osób, które pracowały przy produkcji, zaginęły podczas wojny. Pomocni okazali się internauci, biografowie i eksperci od kina międzywojennego. I dzięki nim sporządzono pełną listę twórców dubbingu lat trzydziestych. W 2009 roku powstał nowy dubbing, ale wydaje mi się, że większą wartość ma jednak ten przedwojenny.

  Fabuły bajki, chyba nikomu nie muszę przedstawiać. Hmm, mimo tego faktu, skoro zaczęłam już temat, to jednak jakiś opis wypadałoby zamieścić... 

  W pierwszej scenie tej niezwykłej bajki, widzimy królewnę podczas  pracy, myjącą schody. Jako bardzo nietypowa królewna, ubrana jest dosyć skromnie. Powiedziałabym, że nawet trochę zaniedbana jest, ma na sobie bowiem zużytą już nieco sukienkę. Zajęcie, które wykonuje, nie jest jednak dla niej jakoś bardzo niewdzięczne, ponieważ tańczy przy tym i śpiewa. Wtóruje jej piękny królewicz. Chyba zakochani są w sobie. 

Zła Królowa, strasznie zazdrosna o urodę Śnieżki, postanawia pozbyć się królewny. W tym celu wysyła sługę, by wyprowadził urodną dziewczynę do lasu, gdzie ma ją zabić i na dodatek jeszcze wyciąć jej serce, by je przynieść królowej jako dowód popełnionej zbrodni. Jednak zabójca, wcale nie chce być zabójcą, więc w przypływie szacunku i litości puszcza nieszczęsne dziewczę wolno. Królewna biegnie w ciemną noc przez straszny las. Po pewnym czasie pada zmęczona. Budzi się wczesnym rankiem, i podejmuje się dalszej wędrówki. Po krótkim czasie natrafia na malutki domek, który w porywie dobrego serduszka, postanawia doprowadzić do porządku. Początkowa sielanka zamienia się w koszmar. Królewna w najgorszych snach nawet nie podejrzewa, że w domku, w którym mieszka siedmiu całkiem sympatycznych krasnali,  spotka ją chwilowa śmierć... 

  Tak, piękna czy pracowita i zaradna (niekoniecznie dwa w jednym) dziewczyna nigdy nie miała lekko. Jak nie dokuczały jej inne zazdrosne starsze lub młodsze przedstawicielki tej samej płci, to brzydsza płeć(sorry) miała (i ma) korzyść z tego kiedy ta chwyta za miotłę. Ponieważ Śnieżka, jak to prawdziwa kobieta z krwi i kości, postanawia opuszczonym, samotnym facetom dopomóc w sprzątaniu. Oni właściwie nie mają o tej czynności bladego pojęcia. I znów słyszymy śpiew, widzimy uroczy uśmiech i wesoły taniec. Królewnie, mimo, że nie wie z kim ma do czynienia, wydaje się, że jak posprząta to nieznani mieszkańcy -po ocenie sytuacji, prawdopodobnie płci męskiej- pozwolą jej zostać. Nie spodziewa się, że będą mocno zaskoczeni a nawet silnie przestraszeni widokiem czystej kuchni: "Ooo, zlew cały jest czysty, to jakaś brudna sprawa..."

   Już w przedwojennej bajce widzimy wyraźny przekaz, szczęśliwej spełnionej kobiety w roli ostoi domu i opiekunki mężczyzny. Przecież, oni w ogóle sobie bez kobiety po prostu nie radzą. A tu, jak ślepej kurze ziarno, trafia się takim zwykłym krasnalom, niesamowicie zaradna dziewczyna- wreszcie chłopaki mają co jeść, są zadbani, umyci i mydłem pachnący. W zamian za metamorfozę życia, wspaniałomyślnie i po dżentelmeńsku, oddają królewnie swoją sypialnię i obiecują bezpieczeństwo. Jednak nie mogą  zagwarantować jej bezpieczeństwa kiedy są w pracy, a ona w tym czasie przebywa sama w domu. Nieostrożna Śnieżka łapie się w pułapkę Królowej i umiera.

   Mija jesień, zima. Nastaje wiosna. Wreszcie, pojawia się lekko spóźniony książę. I co robi? Po prostu całuje. Tym jednym, słodkim uczynkiem sprawia, że cała intryga złej wiedźmy, odchodzi w nicość. Jaki morał wynika dla mnie z tej bajki: Jeśli przez złośliwe uczynki zazdrosnej, nieco starszej kobiety, jesteś prawie martwa- to tylko mężczyzna jest w stanie cię ocalić i wybudzić z sennego letargu. I wcale nie musi się zbytnio wysilać. Właściwie wystarczy po prostu, że jest...

Niestety, powiem, że takie rzeczy tylko w bajkach... ;)

    I na koniec cytat z filmu:
-Jest przecudna, śliczna jak anioł!
-Anioł?! To jest kobieta, a one wszystkie są podłe!

I cały trud na nic. A swoją drogą, skąd leśny krasnoludek o znaczącym imieniu, Gburek, takie rzeczy wie... ale to już inna bajka ;)

 Podsumowując, powiem, że naprawdę doceniam i szanuję pracę nad filmem, więc moja ocena za całokształt (muzyka, piękne ujęcia, śmieszne dialogi itp.)  to 5/5

  Przy okazji, polecam Wam również jedną z nowszych bajek wytwórni Disneya, pod tytułem "Zaplątani". Naprawdę warto zobaczyć dynamiczną Roszpunkę, biegająca po okolicy z obronną patelnią. Byłam na bajce w kinie i miałam szczęście wygrać w konkursie na Filmwebie płytę DVD z filmem. Fragment mojej wyróżnionej wypowiedzi niech będzie polecającą recenzję: "Uśmialiśmy się, aż mnie brzuch bolał, poza tym romantyczny wątek fajny, efekty 3D, muzyka.. i super, że to Julia Kamińska była głosem Roszpunki, bo bardzo ją lubię. Całość genialna po prostu. Czułam się po tym filmie bardzo optymistycznie, bardzo happy i w ogóle. I nie ważne, że mały rozsypał pół wiadra kukurydzy prażonej pod fotelami, nie ważne, że uciekliśmy w popłochu z kina... ważne, że byliśmy tam razem..." ;)  
      
                                                                                  
*** źródła: wstęp z wikipedii, reszta moja i gify są także mojej skromnej produkcji