Koszulka z Hanką Ordonówną :)

Pomysł na koszulki z przedwojennymi gwiazdami narodził się w mojej głowie mniej więcej rok temu. Jednak nie miałam już inwencji twórczej, jak doprowadzić do jego realizacji. I mimo wielkiego zapału pomysł wypalił się (może przez ten zapał ;) Jednak, w wyniku wymiany zdań z pewnym blogowiczem, pomysł mi się przypomniał.


Tym razem postanowiłam, że nie będę zastanawiać tak długo, by znów zapomnieć i pomysł porzucić.

Znalazłam w necie firmę, która mi to zrealizuje, zaprojektowałam sobie przód koszulki, wysłałam zdjęcie i kupiłam koszulkę. Co prawda chciałam koszulkę w kolorze navy blue, ale się okazało, że wybrana przez mnie grafika może nie wyjść ładnie  na tym kolorze i zaproponowali białą. Cóż, zgodziłam się.

Na początek wybrałam Hankę Ordonównę. Na koszulce jest również zdanie, które wypowiedziała.














     Może następnym razem będzie to Franciszek Brodniewicz? Kto wie... ;)

  ps. kolczyki i bransoletki widoczne na pierwszym zdjęciu również sama zrobiłam ;)                        

Sesja retro ;)

Skoro już tak trwam w swych postach w latach trzydziestych, czytam prasę z lat trzydziestych, postanowiłam również ubrać i uczesać się w tym stylu :)

 By zrealizować to przedsięwzięcie, udałam się wczoraj do second-hand'u i kupiłam sweterek w piękne kwiaty za 27 zł i spódnicę w kratę za 19 zł. Uznałam, że ten zestaw nada się do powrotu do lat trzydziestych a i później przyda się na co dzień.
 Wczoraj o dwunastej w nocy (a może to już dzisiaj), z przodu głowy powpinałam wsuwki, by mieć fale :), a włosy z tyłu nakręciłam wałki.

 Dzisiaj, postanowiłam uwiecznić tą nagłą przemianę. Poprosiłam swoją córkę, Paulinkę (zapraszam na jej bloga: http://paheli-perception.blogspot.com/ ) , o zdjęcia. Efekty jej pracy poniżej. W trakcie robienia zdjęć, trochę fryzura mi się niestety rozleciała, za mało spinek miałam, a może za mało się postarałam, nie wiem ;) Dodam, że miałyśmy niezły ubaw, podczas zdjęć. Spodobało jej się, trochę, i następnym razem, być może uda mi się ją przekonać i to ona będzie modelką ;)

                                         

                    A na początku poprosiłam ją o zdjęcie, podobne do tego poniżej ;)

moja przyjaciółka, nr 18, 25.09.1938

"Pan Tadeusz" Ryszarda Ordyńskiego-cyfrowa rekonstrukcja

Dowiedziałam się z internetu w czwartek (08.11), że re-premiera Pana Tadeusza, będzie wyświetlana 09.11 o godzinie 19-tej, w 40  kinach studyjnych i lokalnych w całej Polsce. W związku z tym, z wypiekami na twarzy, rozpoczęłam poszukiwania takiego kina, w moim pobliżu. 
  Najbliżej mojego miejsca zamieszkania, okazało się Kino Nowe Horyzonty we Wrocławiu. Do Wrocławia mam dobre połączenie. Busy Lubin-Wrocław kursują co pół godziny, podróż trwa około półtorej godziny. Z tym, że ostatni bus odchodzi z Wrocławia w stronę Lubina o 22.30 i trochę obawiałam się, że mogę na niego nie zdążyć. Mimo to zdecydowałam się jechać. Co będzie, to będzie. Byłam we Wrocławiu wieki temu i nie za bardzo orientowałam się gdzie powinnam szukać kina. W związku z tym wydrukowałam sobie super extra mapkę. Planowałam wysiąść na przystanku autobusowym przy dworcu Świebodzkim -zabijcie mnie, ale z wrażenia pomyliłam w swych założeniach dworzec Świebodzki z Głównym ;)- a wysiadłam przy Głównym i moja mapka na nic mi się zdała, ponieważ nie obejmowała swym zasięgiem dworca Głównego.

 I nic, tylko usiąść i płakać, jak powiedziałby Pawlak z Samych Swoich. Jednak nie zdecydowałam się na taką załamkę. Muszę znaleźć kino, przecież bilet już kupiony! Pierwszą osobą, którą spytałam się o drogę, była pani pracująca w toalecie dworcowej- kazała mi iść prosto, na zachód, niech pani idzie cały czas prosto. Poszłam więc prosto. Idę i idę, ale ileż można iść prosto? 

Ponownie spytałam się o ulicę Kazimierza Wielkiego i pani poinformowała mnie, że teraz mam skręcić w prawo, następnie iść cały czas prosto aż do przejścia podziemnego i to już będzie ta ulica. Doszłam do przejścia obok którego, była informacja, że kino, którego szukam znajduje się w oddaleniu 500 metrów. Dobry Anioł nade mną chyba czuwał ;) Jednak przyjechałam półtorej godziny za wcześnie i w związku z tym, dla zabicia czasu, włóczyłam się jakiś czas po rynku. Po długim czasie oczekiwania, wreszcie znalazłam się na sali kinowej, na swoim miejscu...

   Pokaz  filmu poprzedziła bezpośrednia transmisja na żywo z otwarcia kina Filmoteki Narodowej- Iluzjon z Warszawy. Transmisję poprowadziła Agata Konarska, wypowiadał się też Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Bogdan Zdrojewski, który jak się okazało, był głównym inicjatorem doprowadzenia kina Iluzjon do dawnej świetności. Zamiast tradycyjnego przecięcia wstęgi, które jest wyznacznikiem oficjalnych otwarć różnych instytucji, tutaj oficjalnie zapalono niebieski neon Iluzjon na zewnątrz budynku.

 Na sali kina w Warszawie dojrzałam Andrzeja Wajdę, który jak wiadomo, jest reżyserem współczesnej wersji Pana Tadeusza. Na żywo zobaczyliśmy również salę kinową w Wilnie, w którym re-premierę filmu zamierzała oglądać sprawczyni całego zamieszania- osoba prywatna, z Wrocławia, która przez przypadek odnalazła taśmy swojego ojca, z zachowanymi fragmentami filmu. Wcześniej Filmoteka dysponowała fragmentem filmu około 40-minutowym, a obecnie film trwa nieco ponad dwie godziny. I to jeszcze nie jest wersja kompletna.

  Dwie godziny mogłyby się wydawać  dosyć długie, jak na przeciętny czas trwania filmu. Jednak wierzcie mi, zleciały jak z bicza trzasnął. Naprawdę ogrom pracy włożyła Filmoteka, byśmy mogli cieszyć oko i ucho. Obraz był bardzo wyraźny (cyfryzacja techniką 4K) , a do tego cudne ujęcia przyrody i przepiękna muzyka skomponowana specjalnie do filmu przez Tadeusza Woźniaka (nie wiadomo jaka była oryginalna). I chociaż przez cały film muzyka  cudownie umilała widzom czas, to jednak najbardziej utkwił mi moment, gdy Jankiel grał na na cymbałach. Było cymbalistów wielu, ale żaden z nich nie śmiał zagrać przy Jankielu- tym jednym cytatem podsumuję więc jego występ, a współcześnie: Jankiel dał czadu! 

 Jednak przy wspomnianym fragmencie, nie chodzi tylko o muzykę, ale także o samą postać Jankiela- świetnie wcielił się w nią Ajzyk Samberg- oraz o znakomite ujęcia i przejścia (retrospekcje) w momencie gry na cymbałach- sceny, niczym z obrazu Matejki Rejtan- przedstawiające protest przeciwko I rozbiorowi Polski.
Jeszcze polska nie zginęła! Marsz Dąbrowski do Polski! pięknie również brzmiał hymn Polski na cymbałach. Naprawdę, wielkie gratulacje i ukłony dla kompozytora muzyki do filmu, Tadeusza Woźniaka.

Stefan Jaracz jako Napoleon 

 Według mnie, wszyscy aktorzy zdali egzamin bardzo dobrze. Tak się wtedy grało, takie były kanony urody, taka była charakteryzacja postaci. Jednak dla niektórych widzów, to co dla mnie jest magiczne i piękne, to dla nich było zabawne. Obok mnie siedziała dziewczyna, a jej chłopak, jak słyszałam, co chwilę dusił się ze śmiechu. Wiadomo, były momenty zabawne i ja się wtedy śmiałam i cała sala. Ale bez sensu dla mnie było ciągnąć do kina kogoś, kogo stare kino nie wprawia w zachwyt- byle tylko nie być samej. Tak prawdopodobnie byłoby i z moim mężem (podejrzewam, że ziewałby co chwilę), więc pozwoliłam mu łaskawie zostać w domu. Dla swojego i jego dobra. 

Pierwszy raz "dotknęłam" naprawdę z bliska starego kina i odczułam dzięki temu prawdziwą jego magię. Powiem Wam, że moje zainteresowanie przedwojennym kinem pogłębia się z każdym dniem i coraz bardziej się w to wkręcam. Cudownie było zobaczyć z tak bliska, osoby, które grały w tym filmie. Tych wszystkich ludzi już nie ma na świecie, nie możemy ich już poprosić o autografy, ani zobaczyć na kanapie w telewizji śniadaniowej, ale dzięki doskonałości obrazu, można jednak było odczuć ich niesamowitą bliskość. 

Pierwszy raz oglądałam przedwojenny film w kinie, pierwszy raz byłam w kinie sama, wcześniej zawsze z dziećmi na bajkach, albo z mężem na "dorosłych" filmach- w swoich upodobaniach do starego kina jestem w swoim najbliższym otoczeniu sama. Ale jak zauważyłam parę osób, zwłaszcza pań, było w takiej samej "samotnej" sytuacji. Nie pamiętam też kiedy ostatnio byłam w kinie przy praktycznie pełnej sali. I wyobraźcie sobie, że na koniec wszyscy obecni podsumowali znakomite dzieło Ryszarda Ordyńskiego -jak i całej ekipy pracującej przy cyfryzacji- cudownymi, spontanicznymi oklaskami. Kultura musi być... 

Gdy byłam już w drodze do domu, mąż zadzwonił i spytał się mnie:
- I co, było warto?
- Tak, było warto...-odpowiedziałam bez zastanowienia.
_______________________________________________

Równolegle z re-premierą kinową miała miejsce re-premiera internetowa. Film "Pan Tadeusz" był, niestety tylko przez kilka dni, dostępny do obejrzenia za darmo tutaj . Może jeszcze kiedyś będzie;) Na stronie jak na razie jest zwiastun i dużo ciekawych informacji na temat projektu.

Natalia Lesz "Chciałabym"-oficjalny teledysk Filmoteki Narodowej promujący film "Pan Tadeusz" z 1928 roku:

                                          
Powiązane wpisy:
Pan Tadeusz 1928
Stefan Jaracz

    
źródła: pierwsze trzy zdjęcia zrobiłam ze swojego miejsca w kinie, przy robieniu screenów i gifa korzystałam ze strony Filmoteki Narodowej. 

Zamek Grodziec

W niedzielę, 9 września tego roku, postanowiłam wraz ze swoją rodziną, wybrać się na zamek Grodziec. Zamek odnalazłam przypadkowo, szukając w necie ciekawego miejsca, które można byłoby odwiedzić w piękną, słoneczną niedzielę- jaką przepowiadali synoptycy. Pogoda faktycznie dopisała, więc po obiedzie zapakowaliśmy się do samochodu i w drogę.

  Zamek wzniesiony jest na dosyć stromym, bazaltowym, powulkanicznym wzniesieniu. Przez stulecia swojego istnienia, wiele razy narażony był na dewastację. Ostatnia miała miejsce w 1945 roku, kiedy to zamek został spalony przez Rosjan. Do dzisiaj, na wyższych kondygnacjach niektórych ruin, jeszcze nie zabezpieczonych dachem, widać okopcone kamienie. W latach pięćdziesiątych XX wieku, przez jakiś czas na teren zamku nie mieli wstępu Polacy, ponieważ znajdowała tam się tajna stacja radarowa ZSRR... W niektórych miejscach można dojrzeć, wyryte w piaskowcu napisy po rosyjsku. Jednak najwcześniejsze takie napisy znaleźliśmy z  lat 1948-1950- obok dat widniały też polskie imiona i nazwiska. Można przypuszczać, że w tym czasie, zamek po wspomnianym wcześniej spaleniu, stał opuszczony, rozkradziony i zniszczony oraz narażony na dalszą dewastację- jak i przez przyrodę tak i przez ludzi. I tak na przykład, rycerska zbroja z zamku, ukradziona przez Rosjan w 1945 roku, znajduje się w muzeum w Moskwie...

Nie byliśmy wcześniej w Grodźcu i nie wiedzieliśmy jak będzie z parkowaniem przy samym zamku, więc zaparkowaliśmy niżej, blisko kościoła. Dosyć wąską, asfaltową drogę do zamku postanowiliśmy przebyć pieszo. Jak zauważyliśmy, dwa samochody z trudem się mijały, a dodatkowe utrudnienie to to, że z jednej strony drogi stroma góra, a z drugiej przepaść. Co prawda wysadzana gęsto drzewami, ale zawsze ;) Na miejscu zorientowaliśmy się, że można bez problemu podjechać pod sam zamek- jest tam dosyć duży, darmowy parking. Dla dzieci jest również plac zabaw.

   Przed wejściem na dziedziniec zamkowy ( kliknij na zdjęcie, by powiększyć):

Widać, że prace remontowe trwają i jest nikła nadzieja, że zamek kiedyś wróci do dawnej, przedwojennej świetności. Na zdjęciu poniżej widoczny jest też rów, prawdopodobnie, pozostałość po fosie. W jednym jej miejscu znajduje się zielone od rzęsy bajorko- by woda nie wyschła i nie wsiąknęła w ziemię, dno wyłożone jest (widoczną na brzegach) czarną folią.

By wejść na dziedziniec trzeba w kasie uiścić opłatę: dorośli 9zł, ulgowy 6zł, dzieci do lat pięciu za darmo.  Zwiedzaliśmy teren, bez większych przerw, około dwóch godzin. Jednak stwierdzam, że powinniśmy byli  przeznaczyć na ten cel cały dzień. Wtedy, tak zupełnie na spokojnie, "podelektowalibyśmy" się  się starymi murami. Można na zamku zamówić sobie obiad, jest gdzie usiąść, by zjeść- zarówno na dziedzińcu, jak i na zamku. Jeśli się pobyt przeciągnie lub, gdy będziecie chcieli pobyć tam dłużej, można na zamku przenocować. Pokoje umiejscowione są w wieży zamkowej. Można też wynająć dosyć dużą salę na imprezę rodzinną lub jakąkolwiek inną. Na sali jest kominek, który jak zauważyłam, wykorzystywany jest również jako grill. Na zdjęciach poniżej widoczne są pozostawione srebrne tacki. Widzieliśmy również dwie młode pary, które przybyły na zamek, na sesję fotograficzną. Na pewno będą mieć wyjątkową pamiątkę- a za sesję, jak przeczytałam na stronie, płaci się 50 zł.

Dwa zdjęcia poniżej, robiłam z tarasu pod czerwonym dachem. Taras widoczny jest na trzecim zdjęciu poniżej. Na zdjęciach, za bezpieczną barierką są moje dzieci i mąż. Zabudowania na zamku ułożone są mniej więcej, na kształt podkowy, stąd mogłam zrobić tak efektowne zdjęcia ;)

By wejść na taras zarówno z jednej, jak i z drugiej strony, trzeba wspinać się po dosyć krętych i wąskich kręconych schodach. Dodatkowe utrudnienie, to to, że panują tam egipskie ciemności, więc ta "jasność" widoczna na zdjęciach poniżej, to efekt lampy błyskowej. A na zdjęciach moja córka i ja ;)

                                               Wnętrze zamku:

Jak widać na obrazku poniżej, który wisi w korytarzu palatium, teren pod zamkiem nie był zalesiony. Nastąpiło to dopiero w XIX wieku na zlecenie nowego właściciela.

           
                Na lewo, po wejściu do palatium, znajduje się Sala Rycerska, na zdjęciu tylko jedna ściana Sali ;) Niestety, wydawało mi się, że ją sfotografowałam, a w domu okazało się, że jednak nie...

                                   Sala Książęca- umiejscowiona jest nad Salą Rycerską

                         Widok na zamek z lotu ptaka (zdjęcia ze strony grodziec.com.)

Niestety padła mi bateria w aparacie i nie udało mi się sfotografować narzędzi tortur, których muzeum udało się zgromadzić dosyć dużo. Wystawa narzędzi tortur jest dodatkową atrakcją muzeum. Na stronie umieszczono informację, że zwiedzanie jej jest dodatkowo płatne, jednak na miejscu okazało się, że nie musieliśmy nic dopłacać za tą "atrakcję"... no cóż, jest to ciekawostką, aczkolwiek nie jest przyjemne, zwłaszcza jeśli, ktoś, tak jak ja, wyobraża sobie przy każdym narzędziu, cierpiącą ofiarę.

*****

Dziś, tj. 8.10.2012r,  na blogu mojej córki, pojawił się wpis: Wycieczka do zamku w Grodźcu (sala tortur) (kliknij na wpis), który jest uzupełnieniem mojego wpisu i zawiera zdjęcia z Wystawy Narzędzi Tortur na zamku. Okrutne co człowiek, człowiekowi potrafi zrobić...boli od samego patrzenia, ale może Was zainteresuje. Zdjęcia robiła moja córka telefonem komórkowym. 

  Niżej, jedno ze zdjęć:

 Gdybyście chcieli poznać niezwykłą historią zamku, zapoznać się z ofertą, lub pooglądać więcej zdjęć czy panoramy sferyczne, to polecam strony:
http://www.grodziec.com/
http://www.zamkipolskie.com/grodziec/grodziec.html

Mi osobiście zamek bardzo się podobał i na pewno kiedyś tam wrócę....

"Bajka?" - wyróżnienie na "lubimy czytać" ;)

Powiem Wam, że trzeba zawsze mieć nadzieję, warto wierzyć w szczęście i w to, że ono stale jest blisko nas, musimy je tylko dostrzec...

 Zaledwie dwa tygodnie  temu, 11 czerwca, zarejestrowałam się i wzięłam udział w konkursie na portalu lubimyczytac.pl . Konkurs dotyczył wypowiedzi na temat co sprawia, że jesteśmy szczęśliwi?

Jak wiele trzeba, by poczuć prawdziwe szczęście? Do wygrania była książka "Alibi na szczęście" Anny Ficner-Ogonowskiej.

Parę lat temu napisałam "Bajkę?" na ówczesnego bloga, w 2009 roku, w jeden dzień- pamiętam była niedziela...

 I tę "Bajkę?" o szczęściu postanowiłam wysłać na wyżej wymieniony konkurs.Wyobraźcie sobie moje szczęście, kiedy dowiedziałam się, że mój wpis jest jednym z wyróżnionych! (kliknij) Z niecierpliwością czekam na książkę. Oto "Bajka?": 

"Idę leśną dróżką. Widzę różne odcienie zieleni. Inna jest przecież zieleń trawy, drzew czy krzaków. Jednak każda tak samo piękna. Jest tak cudownie! Zielony widok jest niesamowitym lekarstwem na smutki i mogłabym wdychać zapach lasu bez końca.

       Idyllę zakłócają mi niespokojne myśli: Dlaczego idę prostą ścieżką, może by tak skręcić w lewo? A może w prawo? Którą drogę wybrać? Mimo tych uporczywych myśli wciąż idę prosto. Intuicja mi tak mówi. Przyjaciółka moja najdroższa. Idę wciąż prosto, nie zastanawiając się nad żadnym wyborem. Dokąd mnie ta droga zaprowadzi? Denerwujące nie wiedzieć dokąd się zmierza. Denerwujące też iść tak przed siebie, bez żadnego wysiłku, monotonnie. Pojawia się przede mną rozwidlenie drogi.

    Jedna- równa, szeroka i wydawać, by się mogło na pierwszy rzut oka, przyjemna. Taka jak ta, którą szłam do tej pory. Druga- widać, że dawno nikt po niej nie chodził, jest zarośnięta. Tajemnicza.

Nigdy nie wiadomo czy trud się opłaci i czy nie będzie nadaremny. Kusi by spróbować. Taka darmowa adrenalina. Wybieram trudną, pracochłonną drogę. Przecież nikt nie mówił ,że będzie łatwo. Muszę omijać  krzaki, podnosić nogi nad wysoką trawą. Fajna zabawa, taki tor przeszkód. Poruszam się powoli, ale idę. To wcale nie jest tak nieprzyjemne jak wydawało się na początku. Wysiłek fizyczny jest pozytywnym odczuciem. Szybki oddech i zmęczenie wzmacniają organizm i poczucie wartości.

Jestem silna. Wow!

    Ale co mnie czeka? Szukając w życiu  odmiany od codzienności, nigdy nie wiemy czy tak naprawdę będą one lepsze. A jeśli znajdziemy to czego szukamy, czy będzie to dla nas dobre. A  to dokąd idziemy, powinnyśmy wiedzieć, czy nie?  Cel w życiu jest ważny, ale spontaniczność też. Nie chcę chodzić tylko utartymi ścieżkami i zastanawiać się co powiedzą inni. To jest moje życie. 

    Nagle dostrzegam małe Dziecko. Smutne jest i płacze, mówi, że jest głodne, samotne i zimno mu. Przytulam je chwilę do siebie, szepcę słowa pociechy. Ono uśmiecha się. Szukam leśnych owoców do jedzenia. Znajduję  jagody, maliny. Pokrzepione maleństwo jest gotowe do wspólnej drogi. Idziemy więc razem. Trzymam je za rączkę. Po pewnym czasie zauważam w oddali przesmyk między drzewami i więcej światła. Lubię światło. Wiecie dlaczego?

 ... Bo jest nam  ono potrzebne do szczęścia, tak jak promyki słońca,  jak dobry dzień. Uśmiech dziecka też jest światłem, dotyk jego rączki i spokojny, równy oddech podczas snu ...

     To chyba będzie koniec drogi. Co tam jest? Nie widzę z daleka dokładnie. Biorę Dziecko na ręce i przyspieszam kroku. Światło dodaje mi siły. Biegnę już prawie, mocno przyciskam  Dziecko do siebie, nie czuję jego ciężaru. Potykam się, upadam, wstaję, zasapałam się trochę, ale to nic. To nie ważne. Ważne, że światło jest coraz bliżej.

   Koniec leśnej drogi. Widzę kolorową, kwitnącą polanę. Jak pięknie. Jak pachnie. Wiecie na pewno jak pachnie kolorowa łąka. Czy czujecie teraz ten zapach? I widać też brzozy. Ich delikatne listki, poruszane lekko przez wiatr  i wyjątkowa, biała kora. Czy widzicie je teraz?  Uwielbiam te drzewa. Dostrzegam między nimi Kobietę opartą o pień. Samotną, smutną i zapłakaną - jak wcześniej Dziecko.

- Mama, mama!!! - krzyczy maleństwo w moich ramionach i wyrywa się w kierunku Kobiety.

      Oboje biegną już do siebie z otwartymi ramionami. Pewnie zagubili się w codziennym, trudnym życiu. Padli sobie wreszcie w ramiona. Podeszłam do nich. Kobieta popatrzyła mi w oczy. Nie odrywa ich ode mnie i nic nie mówi. Wiem co chce powiedzieć. To takie zwyczajne, wydawać by się mogło nic nie znaczące słowo...

DZIĘKUJĘ

  Jak dobrze, że weszłam na tą drogę. Trud się opłacił. Widzieć szczęście innych i wiedzieć, że to dzięki tobie - cudowne uczucie. 

   Ich radość jest też moją radością. Odwracam, z lekkim uśmiechem, wzrok od Kobiety i Dziecka. Tu już nie jestem potrzebna. Widzę za polaną następną drogę. Podążam w jej kierunku. Co spotka mnie tym razem? Czy znów kogoś uszczęśliwię, czy tym razem ktoś mi pomoże?

Polana, las i droga...

Cały czas przed siebie. Podążam w jej kierunku już bez lęku. Wręcz czuję siłę, która ciągnie mnie do niej. Z każdą kolejną drogą jestem silniejsza i pewniejsza siebie. Mniej pytań zadaję. Każda droga i ludzie spotkani, czegoś ważnego mnie uczą. 

I tak przez całe życie. Polana, las i droga..."

   

Pałace w mojej okolicy-ruiny

Pisałam kiedyś innego bloga- którego już w zasadzie nie ma. Wiadomo, wszystko przemija, czasem przez to, że rozwijamy się, chcemy czegoś innego i zostawiamy przeszłość za sobą. Ja jednak nie do końca zostawiłam, ponieważ wszystkie wpisy skopiowałam sobie- na wszelki wypadek- ale też zostały w archiwum bloga, chociaż przestałam pisać na blogu. Jakoś tak żal mi samej usunąć go na zawsze. I dziś chciałam podzielić się z Wami dwoma wpisami, które wydaje mi się, że pasują do tematyki tego bloga i które w wyżej opisany sposób ocalały:

   

19.08.2009r- Jak blisko nas czasem historia odciska swe piętno. Jak blisko nas czasem znajduje się coś ważnego i wartego uwagi, a my dostrzegamy to tak późno, albo wcale..

    W ostatnią niedzielę pojechaliśmy rowerami do moich rodziców. Jeździliśmy tą trasą już wiele, wiele razy, ale dopiero wczoraj w drodze powrotnej zamiast od razu  skręcić, pojechaliśmy prosto. Zaledwie parę metrów dalej. Oczom naszym ukazały się ruiny czegoś, co kiedyś każdy podziwiał i może kochał. W takich chwilach czuję zawsze lekkie ukłucie w sercu, bo wiem, że wszystko w życiu przemija i wszystko ma kiedyś swój kres.. 

 Trochę historii:

Siedlce

 "W II połowie XVI wieku powstał renesansowy dwór dla rodziny von Nostitz. W latach 30-tych XVIII wieku Caspar Otto członek znanego na Śląsku rodu Nostitzów przebudował renesansowy dwór na barokowy pałac i  jego otoczenie. Pałac otrzymał nowoczesny w tamtych latach kształt w typie entre cour et jardin. 
W 1751 roku posiadłość nabył Ludwik Anton von Wechmar zaś jego potomkowie posiadłość utrzymywali do 1945 roku. Nowy właściciel jako oficer armii pruskiej, brał czynny udział w wojnach śląskich. Rany odniesione na polach bitew zmusiły go w 1758 roku do porzucenia służby. Król Fryderyk Wielki uhonorował go medalem za męstwo, zaś oficerowie dawnego jego regimentu przekazali w darze 25 olejnych obrazów z własnymi wizerunkami. Do 1945 roku obrazy zdobiły jedną z pałacowych komnat. W XIX wieku w pałacu przeprowadzono niezbędna prace renowacyjne. Ostatnim właścicielem pałacu był Hans Heinrich von Wechmar, który w latach 30-tych XX wieku zasłynął jako organizator bali karnawałowych z barwnymi pochodami, które przyciągały do Siedlec gości z całego Śląska. Starsi mieszkańcy wsi z rozrzewnieniem wspominają o organizowanych tu potańcówkach. 
Pałac z działań wojennych II wojny światowej wyszedł bez zniszczeń. W latach 1945-47 w pałacu stacjonowali żołnierze radzieccy. Po opuszczeniu pałacu przez wojsko pałacem zarządzał miejscowy PGR. W powojennym okresie pałac ogołocono z wyposażenia i dzieł sztuki. W 1960 roku wykonano prace zabezpieczające, które jednak nie uchroniły zabytku przed zniszczeniem. Pałac w latach 70-tych XX wieku, niewłaściwie gospodarowany i rozkradany zaczął popadać w ruinę, w 1980 roku istniał jeszcze dach a obecnie stanowi poważne zagrożenie.  Do chwili obecnej zachowały się tylko mury z widocznymi portalami barokowymi i kartuszami herbowymi. Całość ruin pałacu porasta samosiew i rośliny ruderalne.
 pałac wpisany jest do rejestru zabytków pod poz.270 z dn. 10.05.1951 r. .... " Źródło „http://pl.wikipedia.org/wiki/Pa%C5%82ac_w_Siedlcach”

ruiny barokowego pałacu-Siedlce

    Poprzedni ustrój polityczny zrównał z ziemią większość takich budowli, pogrzebał wartości, które ludzie od wieków przekazywali z pokolenia na pokolenie.  Jak długo ten zabytek - i wiele innych- jeszcze będzie konał w cierpieniach?  Ograbiane przez lata z godności, rozrywane na kawałki. Jak długo wytrzyma jeszcze coś o co nikt nie dba, i nikt się nie troszczy? Dlaczego nikt nie pomaga takim miejscom w agonii? Na pewno lepiej byłoby zakonserwować, zatroszczyć się, ale skoro nie da rady, nie ma środków, to trzeba pozwolić umrzeć z godnością!  Chociaż, przecież wpisany jest do  rejestru zabytków, więc nie można. Lepiej wystawić tabliczkę:"wstęp wzbroniony, grozi zawaleniem!" i ogrodzić cały teren taśmą...

 Ludzie myślą,że to tylko zwykłe mury, zwykłe miejsce, ale to przecież nieprawda... one czują .. one pamiętają swe czasy świetności i cierpią związane cieniutka nicią z przeszłością, a reszta to nicość..

..z tamtych lat pozostały tylko resztki murów, które szepcą i proszą o litość...usłyszałam ten szept ... i we śnie zobaczyłam pożółkłą, starą fotografię... 

________________________________________________________

29.08.2009r.- W ostatni czwartek wybraliśmy się na kolejną wycieczkę rowerową. Wycieczka była zaplanowana- nawet prowiant i aparat fotograficzny zostały zapakowane. Pokonaliśmy ponad 20 km tam i z powrotem by zobaczyć .. kolejne ruiny pałacu. Ponieważ po tych pierwszych zaczęłam przeszukiwać internet w celu odnalezienia w mojej okolicy więcej takich ciekawostek, co by nasze rowerowe wycieczki miały czasem jakiś cel. W sumie jak na razie odwiedziliśmy trzy takie miejsca ... 

   

     To zdjęcie z wycieczki z zeszłego tygodnia. Na szczycie widać bocianie gniazdo...

Wielowieś-obecnie

      Niestety nie można za bardzo podejść bliżej murów ze względu na to, że to teren prywatny, ogrodzony  i ...zamieszkany- w widocznym na zdjęciu bocznym budynku.

   Wspomnę tylko, że mieszkała w tym pałacu kobieta o imieniu Wanda, która była jedną z pierwszych, znanych  kobiet jeżdżących konno. 

źródło: http//www.glogow.pl/okolice
 -Wielowieś

Jakże to co teraz nam wydaje się oczywiste, kiedyś było odbierane negatywnie bądź jako dziwactwo. Ciężką i długą drogę kobiety miały do niezależności i wolnej woli podejmowania decyzji. Męski świat praw i obowiązków był twardą skałą zasłaniającą prawdziwe, wolne życie i niemożliwe, wydawać by się mogło, miało być przebicie się przez nią. Ale udało się, dzięki naprawdę odważnym kobietom... 

*

...Zaborów...obecnie...

 A to właśnie ostatnia  20km ,czwartkowa wycieczka. Ruiny pałacu otoczone są pięknymi, starymi drzewami. Kiedyś były one zadbaną kompozycją zwaną.. parkiem, który teraz przeistoczył się trochę w urokliwą, dziką głuszę. Ścieżki wokół ruin pałacu są wydeptane, więc można przypuszczać, że jest więcej takich ciekawskich jak my. Pospacerowalibyśmy dłużej w tym miejscu, jednak głośne krzyki Jerzyka nie pozwoliły nam tam za długo zabawić. Niestety jak to między drzewami pełno było komarów i te rzekomo gryzły syna naszego wszystkie naraz...

źródło: http//www.glogow.pl/okolice
  - Zaborów...kiedyś...

*

    A na koniec dodam, że ja też kiedyś mieszkałam w pałacu, w Składowicach:)

 Pod koniec lat 70-tych ubiegłego wieku (ło matko) moi rodzice pracowali w państwowej firmie zwanej potocznie i w skrócie - PGR. I  w związku z tym w trzech wielkich, pałacowych  pokojach mieszkaliśmy przez krótki czas. Jeden z nich był naszą kuchnią. Mam w pamięci rozkład naszego mieszkania, jednak szczegółów nie pamiętam, ponieważ wyprowadziliśmy się stamtąd jak miałam ze 4 latka. (Jeśli chcesz zobaczyć jak teraz wygląda -kiedyś piękny- pałac, po przebudowach i bez szyb kliknij) Przenieśliśmy się do pobliskiego miasta, do bloku, gdzie całe  mieszkanie było o wiele mniejsze od naszej pałacowej kuchni. 

obraz autorstwa Gebrd. A.C. Hantschours
Składowice

Ponieważ jak wspomniałam, zaczęłam ostro przekopywać internet w poszukiwaniu ciekawych śladów historii, to tu również mogę rzucić ciekawostką, która zaskoczyła mnie samą. Ten pałac, w którym ja mieszkałam, był kiedyś, kiedyś własnością sławnego przyrodoznawcy, historyka, pedagoga, lekarza -  Jana Jonstona. W czasie najazdu szwedzkiego w 1656 roku przeniósł się do tego właśnie majątku. Napisał on m.in. rozprawę "O stałości natury":

 Zgodnie z wielu renesansowymi myślicielami Jonston przyjmował, że człowiek  stanowi  zarówno pod względem ciała jak i duszy rozumnej odbicie wielkiego świata makrokosmosu. Człowiek jest częścią Kosmosu, jest naturą w naturze. Porównywał cały wszechświat do organizmu ludzkiego. Gwiazdy, słońce, planety komety ujmowane były jako organy jakiejś wielkiej   istoty wszechświata. Przypuszczano ponadto,  że wszechświat ma ciało,  duszę i ducha, tak jak człowiek ma organizm fizyczny, życie uczuć i świat myśli - treści rozumu. Rozum, myślenie człowieka jest częścią rozumu światowego, jego życie jest przejawem sił światowych, jego ciało w swym pięknie i budowie wyrazem ładu wszechświata ..

   W swych pismach lekarskich  głosił wzniosłą naukę Hipokratesa zalecającą lekarzowi  widzieć przede wszystkim dobro leczonych ludzi, a nie swe własne (jakież adekwatne do współczesności). Unikać ma przywar  zawodowych takich jak samochwalstwa ,zarozumiałości, pogardy dla równych i niższych ...

źródło: http://www.niederschlesien.info/   - Składowice

*

     Człowiek uczy się przez całe życie. Nawet o swoim własnym życiu.. 

 Powyżej, obraz mojego, niegdyś bajkowego pałacu, w którego pokojach i otoczeniu tworzył tak niezwykły człowiek. Teraz niestety, nie wygląda tak okazale, ale miał szczęście przetrwać- w przeciwieństwie do wielu innych, okazałych i pięknych budowli...