Niedorajda 1937

Wpis miałam gotowy już ponad tydzień temu, ale wydarzenia z życia rodzinnego (raczej smutne, więc nie pytajcie, bo nie odpowiem, jednak datę 31.10.2013 zapamiętam na zawsze) nie pozwoliły mi skupić myśli na czymkolwiek innym. Mimo, że moje myśli wciąż krążą wokół tego co się stało i co się mogło stać, postanowiłam oderwać się na chwilę od ich destruktywnej mocy. Staram się jak mogę, by samopoczucie bliskiej mi osoby poprawiło się- na razie efektów nie widać, ale nie tracę wiary. Nigdy nie tracę wiary.

 Premiera filmu miała miejsce 10 listopada 1037 roku, dlatego też właśnie dziś pojawia się wpis.

Adolf Dymsza

Na początku filmu, tytułowym niedorajdą wydaje się być Florek. Później jednak wszystko wskazuje na to, że jest nim właściciel zakładu, Onufry Majewski, a nie jego pracownik, którym wszyscy pomiatają i który pozwala dyrygować sobą, bez słowa protestu, czy wyzywać się od "niedorajdów". Biedny chłopak biega od jednego polecenia do drugiego i przez to, nic nie wykonuje dobrze. W tym codziennym, życiowym chaosie, ma jednak swoją pasję, która w tym morzu upokorzeń wydaje się być mocno nieprawdopodobna- to boks. I co również zadziwia, jest nawet w tym dobry. Mechanik Florek ma więc dwa życia- w jednym dobrze oddaje ciosy, w drugim całkowicie sobie pod tym względem nie radzi. Sytuacja zmienia się diametralnie kiedy w odwiedziny do rodziny szefa Florka, przyjeżdża dawno nie widziana siostra. I od tego momentu już wiadomo, kto jest tym  tytułowym niedorajdą. To Onufry, szef Florka.

Józef Orwid

Bez wątpliwości, pan Onufry żyje pod dyktando syna i żony. Oboje robią z nim co chcą i on robi to co oni chcą. Podejmuje czasem nieśmiałe próby obrony, przeciwstawienia się manipulacji swoją osobą, ale nie udaje mu się to. "Onufry! nie zapominaj, że mówisz do dziecka, które wyszło z twego łona!"-  słyszy od żony. A wymagania mają ponad możliwości finansowe pana Onufrego. By poprawić swoje finanse uciekają się do oszustwa. Chciwa żona namawia męża, by napisał list do swojej siostry z informacją, że urodziło mu się kolejne dziecko. Po co? Siostra jest na tyle majętna, że ilekroć ten napisze, iż urodził mu się kolejny potomek, to wysyłała mu 1000 dolarów. I takim sposobem pan Onufry dorobił się czwórki dzieci, a w rzeczywistości ma tylko jednego syna, Zenona. Rodzina czuła się bezpiecznie, w sensie, że misterne oszustwo się nie wyda, bo ciotka mieszka w dalekiej Ameryce. Jednak zupełnie dla nich niekorzystnie i niespodziewanie, ciotka postanowiła ich odwiedzić.

Florek jako taksówkarz, a w oddali
Basia i Zenon

Mimo początkowej paniki, kontynuują mistyfikację i do rodziny wciągają Florka, jako syna i ... jako córkę. I w tym momencie, pokorny mechanik przestaje być usłużnym niedorajdą, chociaż do tej pory nie wykazywał się inwencją obronną i spełniał bez mrugnięcia okiem polecenia szefa, jego syna i żony. Florek, złapał byka za rogi i wykorzystuje swój nagły awans na członka rodziny- może wreszcie bez skrupułów mścić za całe miesiące upokorzeń. A przy okazji, być może odnajdzie miłość swego życia?

Renata Radojewska

Ciotka Agata nie przyjechała sama- przywiozła ze sobą piękną wychowanicę, Basię. Florek zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia. By zdobyć serce ukochanej będzie się musiał trochę napracować, między innymi wykorzystać swoje umiejętności bokserskie i wyeliminować prawym sierpowym wielu konkurentów. Jednak najcięższą walkę o ukochaną stoczy ze swoim przyszywanym bratem, Zenkiem.

Adolf Dymsza zarówno jako mechanik Florek, syn Florek i córka Agatka- rewelacyjny. Bardzo umiejętnie przechodził z jednej postaci w drugą i co najważniejsze w każdej był bardzo zabawny. Niemałym talentem komediowym wykazuje się również Józef Orwid, jako Onufry. Wypowiadane przez niego, z pozoru zwyczajne zdania, nabierają z miejsca charakteru komediowego. Odpowiednia intonacja głosu, mina, nie pozwoliły mi zachować powagi w praktycznie żadnej z odgrywanych przez niego scen.

Do tego męskiego grona trzeba oczywiście dołączyć kobiety. Renata Radojewska (Basia), która swoim pięknym uśmiechem rozładowywała każde napięcie. I oczywiście nie mogę nie wspomnieć o wspaniałej Sewerynie Broniszównie, czyli ciotce Agacie, która tutaj gra rolę wrażliwej, lecz nieco naiwnej, starszej pani. Jest mocno wyczulona na każdą krzywdę ludzką i dwoi się i troi, by polepszyć byt swoich bliskich. Nie do końca jej się to udaje, ale zawsze warto próbować. Pani Seweryna jest wspaniała w tej roli, bardzo prawdziwie wcieliła się w postać dobrotliwej ciotki.

Seweryna Broniszówna

A tak szukając czegoś więcej o niej, po nitce do kłębka doszłam aż do Jacka Kaczmarskiego. Przeczytałam, że bratem pani Seweryny jest poeta Aleksander Wat, który wraz z żoną Pauliną (znana jako Ola Watowa) i dziećmi został zesłany do Kazachstanu. Po śmierci męża pani Paulina zajęła się opracowywaniem dorobku literackiego męża, opublikowała też wspomnienia, dotyczące czasu ich zsyłki do Kazachstanu, pod tytułem "Wszystko co najważniejsze". Na podstawie książki nakręcono film pod tym samym tytułem w reżyserii Roberta Glińskiego. Film został nagrodzony na festiwalu w Gdyni. Wydaje mi się, że film oglądałam -kojarzę Ewę Skibińską w roli Oli - ale dawno temu i szczegółów nie pamiętam.

"Wszystko, co najważniejsze" w reżyserii Roberta Glińskiego to ekranizacja autobiograficznej opowieści Oli Watowej. Film jest historią przejmującej miłości Oli i Aleksandra Watów. Wat, słynny polski poeta-futurysta, w latach trzydziestych należał do bohemy artystycznej sympatyzującej z komunizmem. Jego żona Ola, jedna z najpiękniejszych dam przedwojennej Warszawy, była ozdobą salonów literackich. Wybucha II wojna światowa. Watowie wraz z synkiem uciekają z zajętej przez faszystów Warszawy na wschodnie terytoria Polski. Boją się Niemców. Są Żydami. Tutaj zaskoczy ich sowiecka okupacja. Wat zostaje aresztowany, a Ola i jej syn wywiezieni w głąb Rosji, do Kazachstanu, gdzie z innymi polskimi zesłańcami pracują na polach sowchozu. Kobieta rozpaczliwie walczy o przetrwanie swoje oraz syna i cały czas wierzy w odnalezienie ukochanego męża. W końcu trafia do więzienia, gdzie bita i torturowana przyjmuje obywatelstwo sowieckie w zamian za obietnicę spotkania z Aleksandrem. 
Wszystko co najważniejsze" stał się w 1992 roku wydarzeniem gdyńskiego festiwalu. Twórcy filmu opuszczali Trójmiasto z sześcioma nagrodami. Wśród nich była ta najważniejsza Złote Lwy. Warto również przypomnieć, że dzieło Roberta Glińskiego reprezentowało naszą kinematografię w walce o Oscara w kategorii Najlepszy Film nieanglojęzyczny. ( źródło: bialystokonline.pl) 

Wspomniany Jacek Kaczmarski stworzył piosenkę poświęconą Aleksandrowi Watowi.

                                   

Kłamstwo Krystyny 1939

Elżbieta Barszczewska- przepiękne ujęcie z filmu, więc nie mogłam sobie
 odmówić umieszczenia go na blogu ;)

Młoda, ładna dziewczyna znajduje zatrudnienie jako urzędniczka w Autokoncernie, w firmie pana Klimkiewicza. Być może dostała pracę, właśnie przez te swoje zewnętrzne zalety. Krysia nie daje jednak swojemu pracodawcy nadziei na coś więcej. Do czasu.

 Tymczasem, ulega urokowi przystojnego Janka Marleckiego, który będąc klientem Klimkiewicza z miejsca zakochuje się w jego pracownicy i nie daje jej szansy na ucieczkę przed tą miłością. Po kilku tygodniach znajomości zaręczają się. Ale jak to bywa z miłością bogatego pana i ubogiej dziewczyny, pojawiają się źli ludzie, którzy za wszelką cenę chcą przeszkodzić im i zniszczyć ich szczęście. Czy mimo to uda im się jednak być razem?

Elżbieta Barszczewska i Jerzy Śliwiński

 Postanowiłam obejrzeć ten film ze względu na udział w nim Lody Halamy- aktualnie czytam książkę jej autorstwa, autobiografię zatytułowaną  "Moje nogi i ja".  Przyznam, że przed oglądaniem  filmu nie czytałam żadnej recenzji ani opisu filmu, więc nie wiedziałam o czym będzie. Na szczęście, ponieważ myślę, że gdybym przeczytała przed oglądaniem filmu, emocje, które mi towarzyszyły nie pojawiłyby się. Jednak pomimo tych emocji, romans, który pojawił się w filmie, nie był zaskoczeniem, wiele już takich schematów w filmie widziałam i może ciut jestem zawiedziona?

Nie, no wiem nie powinnam być, ale jestem, trochę jestem. W pewnym momencie scenariusz filmu zaczął mi wręcz przypominać "Damę Kameliową"- w chwili, kiedy ojciec Janka przychodzi prosić Krystynę o zerwanie z jego synem, próbuje nawet przekupić ją pieniędzmi, których ona jednak wspaniałomyślnie nie przyjmuje. Krystyna stosuje się do prośby starszego pana i  udaje przed Jankiem, że ma romans ze swoim szefem, Klimkiewiczem- by ukochany ją znienawidził i zerwał z nią ostatecznie. I to właśnie jest, tym tytułowym kłamstwem Krystyny. Czy opisane sceny, nie są żywcem wzięte z "Damy Kameliowej" ?  Według mnie są, jednak zakończenie jest inne...

Jerzy Śliwiński

Pierwszy raz widziałam w filmie Jerzego Śliwińskiego- nic w tym dziwnego, ponieważ był to jego pierwszy i ostatni przedwojenny film. I jak to bywa  w takich przypadkach, nie ma o nim za dużo w necie. Szkoda, naprawdę, bo fizjonomię ma wielce interesującą a i gra jego ciekawa. Na stronie filmpolski.pl napisano, że zawsze bardziej był związany z teatrem. Po wybuchu wojny przebywał w Grodnie i występował w teatrze w Grodnie i Białymstoku, a po wkroczeniu Niemców, przeniósł się do Warszawy, gdzie występował w teatrach jawnych. Po zakończeniu wojny sąd skazał go za to na  karę grzywny i półroczne występy incognito.

Loda Halama

Oczywiście oprócz Jerzego Śliwińskiego przez film przewija się (jak zwykle;) cała przedwojenna plejada gwiazd: Elżbieta Barszczewska, Mieczysława Ćwiklińska, Kazimierz Junosza-Stępowski, Michał Znicz oraz wspomniana Loda Halama. Słynna tancerka występuje tu tylko epizodycznie, ale za to w świetnej, śpiewno-tanecznej scenie.

 Jeśli chodzi o sam film to ogląda się go całkiem przyjemnie, dialogi zabawne, dramatyczne momenty wyciskające łzy w oczach, ale zakończenie banalne, bardzo niewiarygodne i przyznam, że nieco mnie rozczarowało. Niech was to jednak nie zniechęca i mimo to, polecam ten film wszystkim miłośnikom starego kina.

Wybrane cytaty:

"-Pan wie, człowiek miewa czasem zmartwienia. Raz idąc do biura, wypiłem po drodze trzy kieliszki na czczo i zamroczyło mnie, trochę tylko. Dowiedział się o tym młody Marlecki, nie miał nawet ani czasu ani ochoty, mnie wysłuchać i kazał mnie skreślić.
-Aha, więc po prostu wyrzucono pana stamtąd.
-Nie, nie wyrzucono, tylko skreślono moje nazwisko z listy pracowników. Ale ja u siebie zanotowałem: firma Marlecki winna firmie Krążek. I zapłaci mi, zapłaci co do grosza. Za te moje trzy kieliszki na czczo..."

                               *  

"-Nasza wnuczka nie powstydzi się tej kreacji..
-A jesteś pewna, że to najpierw będzie wnuczka?
-Ale naturalnie! W mojej rodzinie mężczyźni są zawsze na drugim planie. Już ja tam moją wnuczkę nauczę jak ma z wami postępować!

Ponad śnieg 1929 (film niemy)

Wiko (Mieczysław Cybulski) i Irena (Zofia Koreywo)

Za oknem cały dzień prószył dziś śnieg. Zima za nic nie chce nas opuścić, a ja szczerze powiedziawszy mam już jej dosyć i niecierpliwie czekam na wiosnę. Więc, sama nie wiem czemu skusiłam się, by oglądać film, w którego tytule jest słowo "śnieg". Jednak wcale a wcale nie żałuję swojej decyzji, ponieważ śniegu w filmu nie było ani grama. Tytuł to przenośnia. Film jest ekranizacją dramatu Stefana Żeromskiego- "Ponad śnieg bielszym się stanę".

Rudomska (Stanisława Wysocka)

Rzecz dzieje się w majątku Łuża na Kresach Wschodnich. Właścicielką włości jest Rudomska (Stanisława Wysocka), której boi się nie tylko służba ale i domownicy nie mają odwagi sprzeciwiać się jej słowu. Mieszka z nią syn Wincenty, na co dzień nazywany Wiko (Mieczysław Cybulski) oraz daleka krewna Irenka (Zofia Koreywo). Wiko i Irenka kochają się- on na pewno kocha ją bezgranicznie i jest w stanie zrobić dla niej wszystko. Młodzi spędzają ze sobą mnóstwo czasu, na co matka krzywo patrzy, ze względu na to, że Wiko jest zaręczony z  Helenką (Zorika Szymańska) . Lecz i Irenka za niedługo zyskuje narzeczonego. Ich sąsiad Olelkowicz prosi o jej rękę Rudomską- dziewczyna wobec stanowczego wzroku ciotki, nie potrafi się sprzeciwić. Czuje, że tak być musi. Nie wie, że tą zgodą ściągnie na narzeczonego śmierć.

Zofia Koreywo

  Pchany zazdrością Wiko, doprowadza do tragedii. Wyklęty przez matkę, opuszcza rodzinny majątek. Irena, bardziej w poczuciu obowiązku, niż miłości,  wyrusza razem z nim. Pobierają się.
Po pewnym czasie, piękną, rozkapryszoną dziewczynę zaczyna bardzo nudzić skromne życie u boku męża, który to wyrzekł się majątku i duma nie pozwala mu prosić matki o należne mu pieniądze. Wybucha wojna. On wyrusza na front, ona się bawi i pławi w luksusie, u boku innego. Wiko zostaje ranny, lecz trafia w dobre, troskliwe ręce, dzięki, którym wraca do życia. Owe ręce były mu przeznaczone od dawna, a on odtrącił je dla kobiety, która nie była tego warta. Czy swoim cierpieniem fizycznym i psychicznym, odkupi popełnione winy, czy zdoła naprawić to, co przed laty popsuł?


  Poniższe słowa, to moje dzisiejsze przemyślenia i wnioski, które wyciągnęłam, po obejrzeniu tego filmu:

Miłość towarzyszy człowiekowi zawsze, czy to do zwierzątka, do lasu, morza, ziemi- jednak największą miłością jest miłość do drugiego człowieka. Jeśli szczęśliwa, przyciąga szczęście również dla domowników. Jakże jednak nader często miłość bywa siłą niszczącą, siłą, która niczym rwąca, bezlitosna woda zmiata z powierzchni ziemi nasz dom, nasze marzenia i plany. Zakochany, pchany nieznaną siłą idzie niczym ćma za światłem i pozwala spalić się w jej ogniu. Nic, ani nikt nie jest w stanie go zatrzymać, tak być po prostu musi. Światło jest przecież potrzebne, by żyć. Co z tego, że czasem ślepo pędząc w jego kierunku, na końcu drogi okazuje się, że dalej nic już nie ma. Ogień spala zakochanego i tylko czysta woda jest w stanie ugasić ten płomień. Woda, która wcześniej zniszczyła wszystko, dla płonącego w ogniu, okazuje się tym razem ratunkiem. Ćma zamienia się w śnieżnobiałego motyla.

                                   >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Dramat w trzech aktach Żeromskiego "Ponad śnieg bielszym się stanę"- wybrane fragmenty:

Scena przedstawia duży pokój w starym dworze na kresach wschodnich. Dostatnie meble, portiery, na ścianach obrazy. Z lewej strony wielka i szeroka szafa biblioteczna, pełna książek i manuskryptów. W głębi sceny duży, staroświecki komin z kamiennym obramowaniem. Z prawej strony komina drzwi, z lewej okno, zastawiane kwiatami. – Przy drzwiach stoi młynarz Joachim, człowiek starszy, chudy, dziobaty, mówiący krzykliwie. Ubrany jest w długie buty i szary drelich. W rękach obraca kaszkiet z daszkiem. Wincenty Rudomski, młodzieniec lat dwudziestu, jedyny syn dziedziczki dóbr Łuża, wysmukły, piękny, przechadza się niespokojnie, potrącając krzesła, raz w raz rozgarnia kwiaty i wygląda przez okno.
                                                                   
Ja mam. Sama na ciebie w mej piersi karę. Za to, coś zrobił przeciwko mnie! Przeciwko matce! To ja cię hodowałam, kołysałam… Ja mam prawo! Za to, żeś poszedł na groblę ze zbrodnią w sercu, przeklinam! Bodaj ci te nogi, które cię tam poniosły, połamało i odjęło!
                                                                     
Pokuta – to środek wyjścia z potrzasku przez taką szczelinę, której by się nikt nie domyślił – gdy drzwi do wyjścia stoją otworem.
                                                                 
Pokój w Łuży, ten sam, co w akcie pierwszym. Jest półzmrok poranny. Wchodzą Helena Strzemieńczykówna i Joachim, prowadząc Wincentego. Ten jest wsparty na szczudle, lasce długiej z poprzecznym oparciem pod prawą pachą. Prawą nogę ma urwaną i prawą rękę urwaną aż do ramienia. Twarz jego jest z jednej strony poszarpana i pokryta bliznami, szwami i plamami. Wincenty ma na sobie resztki jakiegoś munduru oficerskiego, zniszczone i wyszarzane. Helena i Joachim przyprowadzają Wincentego do sofy, stojącej w pobliżu okna, i z ostrożnością umieszczają go na tej sofie.
                                                                 
Alboż to moja rola, moja ziemia? Wieki niezmierzone, straszliwe kataklizmy dziejowe przyrody ją tworzyły, a ja – żal się Boże!– nazywam te prace oceanów, powietrza, burz i deszczów, trzęsień ziemi i zmagań się skorupy globu – swoją własnością.
                                                               
Jakże nędzne jest serce ludzkie! Nie ma w nim wierności psa, a jest zwierzęcy egoizm.
                                                                 
Żołnierze obok drzwi ustawiają karabiny i zaczynają rewidować sprzęty. Otwierają szuflady, przewracają meble. Jeden z nich szarpie i wywala drzwi szafy bibliotecznej. Oficer zbliża się do tej szafy, bierze do ręki rozmaite książki, przerzuca kartki i ciska tomy na podłogę.
-Wszystko miazga burżuazyjna, gnój. Zimno tu. Napalcie, towarzysze, tym paliwem w kominie.
Kopie nogą wyrzucone książki ku środkowi pokoju, w kierunku komina. Żołnierze chwytają je i rzucają w czeluść komina, układając duży stos. Jeden podpala i rozdmuchuje płomień. Oficer dorzuca wciąż oburącz na stos oprawne w skórę tomy, stare dokumenty, pergaminy, zwoje papierów starych. Ogień poczyna się żarzyć wśród stosu książek i dokumentów.
-Wszystko to pospołu z wami musi zniknąć, spłonąć w naszym ogniu. Nie potrzebujemy ani waszej wiedzy, ani waszej sztuki, ani waszych dokumentów. Stworzymy sami nową naukę, nową sztukę i nowe dokumenty...
                                                             
Nie mogę ci być dłużna, mój mały, nie mogę. W sercu mi się coś zepsuło, gdym cię zobaczyła bez ręki i bez nogi. Już nie mogę! Niech ta sama ślepa siła, jakkolwiek się nazywa, wojna czy rewolucja, odgryzie mi ręce i nogi, zagasi wzrok i odejmie słuch, która moje przekleństwo spełniła. Nie mogę ci być dłużną, mój mały Wiko… Nie mogę. Już mi się chce spać na moich rodzinnych śmieciach, w mojej ojcowskiej ziemi.
                                             

Helena (Zorika Szymańska) i  Wiko (Mieczysław Cybulski)

„Pokropisz mię hyzopem i będę czysty.
Obmyjesz mię i ponad śnieg bielszy się stanę…”

Te same słowa śpiewają idący za trumną tego, co już umarł. Czy słyszysz, czy czujesz zamkniętą w tych przenajświętszych wyrazach ostatnią radość serca, które jest przebite na śmierć i radości już innej nie zazna, najwyższe szczęście, jakie może być w sercu człowieka ponad niezgruntowanymi wodami boleści…

Moi rodzice rozwodzą się 1938

Jadwiga Andrzejewska

W dzisiejszych czasach, w dobie internetu taki tytuł filmu, być może nie przyciągnąłby zbyt wielu widzów do kina. Chociaż? Temat zbyt, można powiedzieć, oklepany. Rozwód nie jest już kontrowersyjny dla społeczeństwa- za często się ten temat porusza w mediach. Przypuszczam, że zapewne każdy zna kogoś ze swojego otoczenia, kto podjął taki krok w życiu. Jak wiadomo, w takim przypadku, najbardziej poszkodowane są dzieci, które kochają i mamę i tatę a sytuacja stawia ich przed wyborem, że od tej pory, na stałe, będą mieszkały tylko z jednym rodzicem. Stasia, w filmie Moi rodzice rozwodzą się w reżyserii Mieczysława Krawicza, bardzo przeżywa rozstanie rodziców, jednak skrycie marzy o tym, że oni wkrótce pogodzą się. Czy jej marzenie spełni się?

Filmowy Jerzy w otoczeniu koleżanek Stasi

 Stasia Nałęczówna (Jadwiga Andrzejewska) odbiera telefon, który powinna była odebrać jej matka- od tego czasu wszystko w jej życiu zmienia się diametralnie. Dziewczyna chwilowo traci matkę, a zamiast niej w mieszkaniu zaczyna panoszyć się sekretarka ojca, Amelia (Loda Niemirzanka). Stasia jest zdruzgotana. Jednak, jak to w życiu bywa po pewnym czasie, matka Stasi  dostrzega, że popełniła błąd, i że nie jest aż tak bardzo szczęśliwa -jak tego oczekiwała- u boku nowego mężczyzny. Poza tym bardzo tęskni za córką, której w ogóle nie widuje, ponieważ ojciec Stasi, Józef Nałęcz (Kazimierz Junosza-Stępowski) robi wszystko, by jej to utrudnić.  Mężczyzna z którym związała się Ada (Maria Gorczyńska), matka Stasi, to przystojny amant filmowy Jerzy (Franciszek Brodniewicz), do którego wzdycha wiele kobiet. Także koleżanki Stasi.

Maria Gorczyńska- zachwycił mnie strój aktorki, a
w szczególności kapelusz.

Od początku filmu widzimy smutny, niemal naburmuszony, wyraz twarzy Stasi. Nie ma w niej spontaniczności, wesołości i radości z życia. A przecież tak właśnie powinno wyglądać dzieciństwo każdego dziecka. Smutny nastrój będzie panoszył się w duszy dziewczyny do końcowych scen filmu. A nawet jej stan depresyjny w pewnym momencie przekroczy limit wytrzymałości. Widzimy co czuje dziecko, które swe dzieciństwo przetrwało w szczęśliwej, kochającej się rodzinie - a przynajmniej miało takie wrażenie, że wszystko między rodzicami jest w porządku- a nagle, w jednej chwili cały ten piękny i poukładany świat, legnie w gruzach. Okazuje się, że rodzice już od dawna się nie kochają i teraz stawiają Stasię przed wyborem: z kim chce pozostać, bo oni od tej pory będą żyć osobno. Ponieważ to matka w danej chwili burzy ten poukładany, idealny, rodzinny stan- Stasia wybierze ojca. Jednak szybko przekona się, że ojciec też nie był uczciwy wobec matki.

   Film raczej smutny i nostalgiczny. Poruszany jest temat wyborów życiowych, które towarzyszą człowiekowi niezmiennie przez całe życie. Jedne są w znacznym stopniu decydujące o naszym losie, inne mniej ważne, ale są- zawsze. W filmie, matka będzie niejako zmuszona wybierać między szczęściem własnym, a szczęściem córki. Co zrobi? Ada wróci do męża, którego nie kocha. Najważniejsze, że swoim powrotem uszczęśliwia niezmiernie Stasię. Zakończenie filmu niby szczęśliwe, rodzina w komplecie, ale... no właśnie. Może dla Was nie będzie tego "ale"- ja miałam mieszane uczucia.

Cytat z filmu:
-Wiesz co... ja ciągle myślę, że jednak rozwód to grzech. Za moich czasów...
-Wiem, wiem. Za mamy czasów to był grzech, ale dziś największy grzech to bieda.
-Amelciu, powiedz tak uczciwie matce, czy ty go przynajmniej kochasz, tego Nałęcza?
-Ojej, stara romantyczka z mamy! Kochasz? To zaraz trzeba kochać, ażeby wyjść za mąż?

Anna Jaraczówna- na zdjęciu przebrana za Romea.
W filmie nieustannie podjadająca, nawet grając
romantyczną scenę i mówiąc tekst:
Miłości lotne skrzydła, przeniosły mnie przez mur

Ciekawostka:
W filmie wystąpiła Anna Jaraczówna, córka Stefana Jaracza, a babcia Mikołaja Radwana, który to grał w popularnym w latach 90-tych serialu "Tata, a Marcin powiedział...". O Stefanie Jaraczu pisałam w zeszłym roku w lutym. Bezpośrednio do tego postu można przejść klikając tutaj ;) 

Zapraszam również do przeczytania wpisu  o przystojnym Franciszku Brodniewiczu. Występował on w kilku filmach, które opisywałam, m.in.: Dwie Joasie 1935  oraz  Trędowata 1936.

 Loda Niemirzanka cudownie wcieliła się w Adę, a Kazimierz Junosza-Stępowski w hrabiego Orzelskiego, w filmie Ada! To nie wypada! 1936.

I jeszcze na koniec polecam wpis dotyczący filmu Druga Młodość 1938 w którym wystąpiła piękna Maria Gorczyńska.

ps. wybaczcie, że Was tak zasypałam poleceniami wcześniejszych tekstów. Zdaję sobie sprawę z tego, że się powtarzam, ale nie wiem, kiedy znów będę w stanie gotowości napisać kolejny- jak pewnie zauważyliście od listopada nieco większe przerwy mam w pisaniu. Jako usprawiedliwienie powiem, że nie lubię odwalać fuszerki i pisać na szybko, byle tylko coś napisać. Ten post może Wam wydać się niepozorny, ale przygotowywałam go kilka dni, codziennie poprawiałam, do tego dwa razy oglądałam film.
  Więc, wracając do pierwszego zdania p.s.-u, jeśli znów przerwa przeciągnęłaby się, to serdecznie zapraszam do czytania w/w wpisów.  

"Kłamstwo Krystyny" 1939

             Autorem poniższego tekstu jest Piotr Wiśniewski.

                                         

Krystyna Olakówna (Elżbieta Barszczewska) sprawuje opiekę nad starym, bezradnym ojcem. Ledwie wiąże koniec z końcem. W końcu do niej uśmiecha się szczęście. Jako akwizytorka ogłoszeń trafia do dyrektora Autokoncernu Klimkiewicza (Bogusław Samborski). Jej prawdomówność i odwaga podoba się dyrektorowi, który oferuje jej posadę sekretarki. Krysia tu poznaje jednego z klientów -inżyniera Jana Marleckiego kupującego auto. W tej roli wystąpił 31-letni wówczas Jerzy Śliwiński, aktor teatralny i reżyser, który notabene zagrał przed wojną  tylko w tym filmie, a po wojnie w "Domu na pustkowiu" z 1949 r. Marlecki zaprasza dyrektora i Krystynę na kieliszek wina celem oblania kupna nowego wozu. Gdy Klimkiewicz długo nie nadchodzi "porywa" Krysię na przejażdżkę. Lody zostaną "przełamane" w kawiarni za miastem.

-No a teraz chciałbym się przed Panią wytłumaczyć bo gotowa pomyśleć Pani,że tego rodzaju eskapady są w moim zwyczaju. A to przecież Pani wina! mówi z wyrzutem Janek.

-Moja ?! -ze zdumieniem pyta Krysia.

-Naturalnie. Pani uśmiechu,Pani wdzięku. Niech Pani pomyśli...parę godzin temu nie znaliśmy się a teraz siedzimy tutaj razem. Czy to nie cudowne ?

Twarz dziewczyny rozpromienia się.

-Noo wreszcie uśmiechnęła się Pani.

(Kelner podaje owoce i wino)

-No proszę mi trochę zaufać.

Ona kręci głową z uśmiechem.

-Jest tylko jeden mężczyzna, któremu bezgranicznie ufam.

-Kocha go Pani ?

-Bardzo.

Janek poważnieje. Pochyla ze smutkiem głowę.

-To mój ojciec.

-Ojciec ? Jakże go za to ubóstwiam, że jest właśnie Pani ojcem. Pijmy jego zdrowie!

W tle orkiestra gra romantyczny "kawałek".

-Czy mogę panią prosić ?

Tańczą razem, taniec jest wolny. Od razu widać- coś "zaiskrzyło" między nimi.



Niestety rodzice Jana -Maurycy i Teofila  (cudowni Kazimierz Junosza-Stępowski i Mieczysława Ćwiklińska) nie chcą się zgodzić na to małżeństwo, traktują to jako mezalians. Sytuację zaognia jeszcze anonimowy telefon od urzędnika Autokoncernu, Krążka, do ojca Janka sugerujący jakoby Krystyna była kochanką dyrektora Klimkiewicza. Krążek pragnie się w ten sposób zemścić za to, że kiedyś został zwolniony z firmy Maurycy Marlecki i Syn. Do tego momentu film jest  bardzo ciekawym dramatem psychologicznym, potem trochę traci zmierzając w stronę prostego melodramatu.

Ojciec Janka próbuje wręczyć Krystynie dużą kwotę pieniędzy za zerwanie z jego synem. Krystyna zaś pozorując romans z dyrektorem Autokoncernu zrywa z Jankiem i próbuje popełnić samobójstwo.

Pomoc przychodzi w ostatniej chwili. Film kończy się happy-endem, który w tym przypadku akurat wydaje się sztucznie doklejony do całości.

Jerzy Śliwiński stworzył w tym filmie brawurową rolę, zagrał bardzo przekonująco, lecz oszczędnie- inaczej niż typowi amanci z tego okresu. Ozdobą filmu są także epizody -Michał Znicz -ojciec Krysi, Bogusław Samborski -jak zwykle jako czarny charakter -Dyrektor, młody Tadeusz Fijewski jako Goniec. Perełką filmu jest śpiewno-taneczny numer Lambeth Walk Lody Halamy w lokalu "Eldorado". Lubię wracać do tego filmu.

                                                                                   Piotr Wiśniewski


                                  Loda Halama tańczy i śpiewa

........................

ps. Mimo usilnych poszukiwań na forach i na blogu opcji do zmiany autora pod danym postem nie udało mi się jej nigdzie znaleźć. Gdyby ktoś wiedział jak można tego dokonać to proszę o wskazówkę. Będę wdzięczna ;) 

Bohaterowie Sybiru 1936

  Post zaczęłam przygotowywać z myślą, że wstawię go 11 listopada, jednak "Pan Tadeusz" z 1928 roku okazał się, na tamtą chwilę, dla mnie ważniejszy. Byłam tak na "świeżo", pod jego wielkim wrażeniem. Nie wiem jaka teraz będzie częstotliwość moich wpisów, ponieważ moje życie w tym tygodniu zmieniło się diametralnie..

MOTTO
  ...Wola stworzenia silnej Armii Polskiej  stanowiła, iż wszędzie gdzie los złączył mężów polskich, tworzyły się oddziały wojskowe. Dola nieubłagana uczyniła z was żołnierzy oddalonych od Ojczyzny o mil tysiące i wyznaczyła wam miejsce w kraju obfitym w ślady męczeństwa tych, co cierpieli za sprawę polską.
 /Wyjątek depeszy z dn. 18.09.1918 r. do 5-ej Dyw. Syb. od Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego/
Takimi słowami zaczyna się ten film.

   Na pewno nie były to łatwe czasy. Właściwie żadne czasy nie są łatwe. Z pewnością ciężko dziś być gorliwym patriotą tym, którzy nie mają pracy, mimo, że jej szukają- lub w inny przykry sposób dotyka ich złe funkcjonowanie państwa. Wzajemne przepychanki, korupcje itp. Być może każdemu pokoleniu wydaje się, że żyje w ciężkich czasach. Mnie, niestety, też dopadł kryzys i szukałam pracy prawie rok. Bywałam naprawdę w kiepskim nastroju, bo nigdy mi się jeszcze nie zdarzyło tak długo czekać na efekty swoich starań. Dobrze, że mam bloga i mogę choć na chwilę oderwać myśli od codzienności. Ale, czy można w takich sytuacjach się załamać i przeklinać rząd i kraj w którym się mieszka? Można. Najczęstsze wymagania pracodawców, które dyskwalifikowały mnie od razu to: brak orzeczenia o niepełnosprawności, brak statusu ucznia i wiek do trzydziestu lat. Będąc trzydziestoparoletnią kobietą, nieraz czułam przy tym ostatnim ukłucie w sercu : Jestem za stara, prawie w wieku Matuzalema. Jednak jak napisałam, wreszcie, w tym tygodniu, znalazłam pracę. Gdzie? W markecie. Nie jest to spełnienie moich marzeń i tyle w temacie.

  Wielu -gdy trafiła się okazja lub gdy się odważyli- wyjechało i wyjeżdża za granicę za tzw. chlebem. Tam też nie ma miodu, ale podobno bywa lepiej. Nie wiem, nigdy nie próbowałam, więc nie będę się wypowiadać w tej sprawie. Wiem, że bez sensu jest "gdybać", bo co jest już historią, to się nie zmieni, mimo to, nieraz pytam się samej siebie: co, by było gdyby te miliony emigrantów tu, w Polsce musiały jednak zostać i tu szukać pracy? Czy byłaby wtedy rewolucja? Wojna domowa i okrzyki "my chcemy chleba!"? A co rząd wtedy by odpowiadał? W pesymistycznym założeniu: to jedzcie ciastka...

Walka o godne życie, o wolność, często była początkiem strasznych wojen i rewolucji. Wielu bezimiennych bohaterów poległo za wymienione wartości, oddając życie za sprawę, za innych. Bezwarunkowo, nie oczekując w zamian żadnych osobistych korzyści. Więc mimo rozgoryczenia, które dopada nas w trudnych, obecnych sytuacjach, na pewno powinniśmy pamiętać o tych ludziach, o naszych odważnych i walecznych przodkach. Mi, pamieć o przeszłości dodaje sił do życia w trudnych momentach. Nigdy nie powinniśmy tracić nadziei. I właśnie film Bohaterowie Sybiru w reżyserii Michała Waszyńskiego,  ma za zadanie wywołać czy obudzić w widzu wyżej wymienione emocje.

   Tytułowi bohaterowie to polscy jeńcy wojenni, którzy po zakończeniu I Wojny Światowej, znajdowali się w obozie jenieckim na Syberii. Zorganizowali tam punkt werbunkowy do Wojska Polskiego. Stworzony w ten sposób oddział, pod wodzą porucznika Stefana Winiarskiego (Adam Brodzisz), wyrusza na wojnę do Mikołajewska, który jest zajęty przez białogwardzistów. Jednak w drodze zostają napadnięci i przepada im cały zapas jedzenia. Wygłodzeni i zdesperowani postanawiają ukraść pociąg czerwonoarmistów. Udaje im się to i w ten sposób docierają do miasta, gdzie wreszcie zdobywają pożywienie. Wyruszają w dalszą drogę, jednak po pewnym czasie okazuje się, że tory są uszkodzone. Postanawiają zawrócić do miasta co, niestety dopiero na miejscu, okazuje się złym pomysłem. Sierżant Władek (Eugeniusz Bodo), by ratować swoich współbraci decyduje się na samobójczą misję...

Nie wiadomo kto puka do drzwi-kadr z filmu

Eugeniusz Bodo jako producent, w obliczu przeważających na ekranach kin komedii, zdecydował się postawić tym razem na dramat. Ludzie, którzy dawali pieniądze na produkcję, wręcz wymuszali w filmach akcję komediową. Miało być wesoło i już. Bodo był nie tylko aktorem, ale także pierwszym i jedynym przedwojennym producentem swoich filmów. Jego wytwórnia Urania radziła sobie całkiem nieźle a film o bohaterach Sybiru, był już szóstym filmem realizowanym przez nią. Czasami Bodo bywał także współautorem scenariusza- jak i w tym przypadku.  Jak wspomniałam film jest wojennym dramatem, jednak w paru momentach -zwłaszcza na początku- bywało zabawnie. Dużo takich scen wypadło z udziałem małej córeczki porucznika, Zosi (Lala Górska).

Eugeniusz Bodo-kadr z filmu 

Trzy wypowiedzi Eugeniusza Bodo, dotyczące filmu:
"Ten obraz nie będzie rewelacją, nie będzie szczytem sztuki filmowej, nie będzie arcydziełem. Mam zupełne inne aspiracje. Chcę stworzyć film dobry i uczciwy, film, który będzie miał ręce, nogi i głowę. Film, który będzie zrealizowany z sensem, a nie przypadkowo i chaotycznie"

 "Ludzie w moim ostatnim obrazie to istoty żywe i pełne prawdy życiowej, nie zaś kukły papierowych bohaterów, kwękające na minorowe tony źle pojętego patriotyzmu"

"Moim największym marzeniem jest przełamanie zwyczajów widza. Na polskim filmie nie poddaje się wzruszeniu, uważa to dla siebie za ujmę. Woli rozważać inne problemy: ' Jak on zdążył się przebrać  kiedy tamten zjadł obiad, ile dni upłynęło, żeby mi taka broda wyrosła, kiedy miałem czas się ogolić ' Ten nadmiar pytań, zresztą najzupełniej logicznych, ale odbierających całości polot i swobodę, jest największym ciężarem polskiego filmu. I moim największym zmartwieniem"

A takimi słowami kończy się ten film...
Teraz, gdy stoimy z bronią w ręku pod polskimi sztandarami nie wolno nam zapominać o tych, którzy nie doczekali tej wielkiej chwili o tych którzy oddali swe życie za Ojczyznę. Cześć pamięci bohaterom!

   Bodo zrealizował dwa filmy poruszające temat historyczno-patriotyczny: Był to omawiany tutaj film Bohaterowie Sybiru i wcześniejszy, z 1930, Na Sybir. Ich wymowa i zawarte elementy propagandowe nabrały szczególnej wartości po śmierci Józefa Piłsudskiego. Nie sposób również nie zauważyć ironii losu, wobec późniejszych wydarzeń w życiu Bodo. Niestety, również znalazł się w pociągu donikąd...


Ciekawostki:
- Na potrzeby produkcji, z powodu braku śniegu zimą na przełomie roku 1935/36, zbudowano całą syberyjską wioskę. Kilkaset ton soli i naftaliny imitowało śnieżny puch.
-Nie obeszło się bez niebezpiecznych momentów w czasie filmowania przeprawy przez "ściętą lodem" rzekę. Cieniutka powłoka lodowa nie utrzymała grupy aktorów i skończyło się na paru przymusowych kąpielach.
-Krystyna Ankwicz ( Janka, żona porucznika Stefana), wnuczka powstańca polskiego, była jedyną "dorosłą" kobietą występującą w filmie (oprócz małej Lali Górskiej (Zosia), która w filmie grała córkę Janki i Stefana)

                                     Jedna z piosenek z filmu "Płyń, Wisełko"

"Pan Tadeusz" Ryszarda Ordyńskiego-cyfrowa rekonstrukcja

Dowiedziałam się z internetu w czwartek (08.11), że re-premiera Pana Tadeusza, będzie wyświetlana 09.11 o godzinie 19-tej, w 40  kinach studyjnych i lokalnych w całej Polsce. W związku z tym, z wypiekami na twarzy, rozpoczęłam poszukiwania takiego kina, w moim pobliżu. 
  Najbliżej mojego miejsca zamieszkania, okazało się Kino Nowe Horyzonty we Wrocławiu. Do Wrocławia mam dobre połączenie. Busy Lubin-Wrocław kursują co pół godziny, podróż trwa około półtorej godziny. Z tym, że ostatni bus odchodzi z Wrocławia w stronę Lubina o 22.30 i trochę obawiałam się, że mogę na niego nie zdążyć. Mimo to zdecydowałam się jechać. Co będzie, to będzie. Byłam we Wrocławiu wieki temu i nie za bardzo orientowałam się gdzie powinnam szukać kina. W związku z tym wydrukowałam sobie super extra mapkę. Planowałam wysiąść na przystanku autobusowym przy dworcu Świebodzkim -zabijcie mnie, ale z wrażenia pomyliłam w swych założeniach dworzec Świebodzki z Głównym ;)- a wysiadłam przy Głównym i moja mapka na nic mi się zdała, ponieważ nie obejmowała swym zasięgiem dworca Głównego.

 I nic, tylko usiąść i płakać, jak powiedziałby Pawlak z Samych Swoich. Jednak nie zdecydowałam się na taką załamkę. Muszę znaleźć kino, przecież bilet już kupiony! Pierwszą osobą, którą spytałam się o drogę, była pani pracująca w toalecie dworcowej- kazała mi iść prosto, na zachód, niech pani idzie cały czas prosto. Poszłam więc prosto. Idę i idę, ale ileż można iść prosto? 

Ponownie spytałam się o ulicę Kazimierza Wielkiego i pani poinformowała mnie, że teraz mam skręcić w prawo, następnie iść cały czas prosto aż do przejścia podziemnego i to już będzie ta ulica. Doszłam do przejścia obok którego, była informacja, że kino, którego szukam znajduje się w oddaleniu 500 metrów. Dobry Anioł nade mną chyba czuwał ;) Jednak przyjechałam półtorej godziny za wcześnie i w związku z tym, dla zabicia czasu, włóczyłam się jakiś czas po rynku. Po długim czasie oczekiwania, wreszcie znalazłam się na sali kinowej, na swoim miejscu...

   Pokaz  filmu poprzedziła bezpośrednia transmisja na żywo z otwarcia kina Filmoteki Narodowej- Iluzjon z Warszawy. Transmisję poprowadziła Agata Konarska, wypowiadał się też Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Bogdan Zdrojewski, który jak się okazało, był głównym inicjatorem doprowadzenia kina Iluzjon do dawnej świetności. Zamiast tradycyjnego przecięcia wstęgi, które jest wyznacznikiem oficjalnych otwarć różnych instytucji, tutaj oficjalnie zapalono niebieski neon Iluzjon na zewnątrz budynku.

 Na sali kina w Warszawie dojrzałam Andrzeja Wajdę, który jak wiadomo, jest reżyserem współczesnej wersji Pana Tadeusza. Na żywo zobaczyliśmy również salę kinową w Wilnie, w którym re-premierę filmu zamierzała oglądać sprawczyni całego zamieszania- osoba prywatna, z Wrocławia, która przez przypadek odnalazła taśmy swojego ojca, z zachowanymi fragmentami filmu. Wcześniej Filmoteka dysponowała fragmentem filmu około 40-minutowym, a obecnie film trwa nieco ponad dwie godziny. I to jeszcze nie jest wersja kompletna.

  Dwie godziny mogłyby się wydawać  dosyć długie, jak na przeciętny czas trwania filmu. Jednak wierzcie mi, zleciały jak z bicza trzasnął. Naprawdę ogrom pracy włożyła Filmoteka, byśmy mogli cieszyć oko i ucho. Obraz był bardzo wyraźny (cyfryzacja techniką 4K) , a do tego cudne ujęcia przyrody i przepiękna muzyka skomponowana specjalnie do filmu przez Tadeusza Woźniaka (nie wiadomo jaka była oryginalna). I chociaż przez cały film muzyka  cudownie umilała widzom czas, to jednak najbardziej utkwił mi moment, gdy Jankiel grał na na cymbałach. Było cymbalistów wielu, ale żaden z nich nie śmiał zagrać przy Jankielu- tym jednym cytatem podsumuję więc jego występ, a współcześnie: Jankiel dał czadu! 

 Jednak przy wspomnianym fragmencie, nie chodzi tylko o muzykę, ale także o samą postać Jankiela- świetnie wcielił się w nią Ajzyk Samberg- oraz o znakomite ujęcia i przejścia (retrospekcje) w momencie gry na cymbałach- sceny, niczym z obrazu Matejki Rejtan- przedstawiające protest przeciwko I rozbiorowi Polski.
Jeszcze polska nie zginęła! Marsz Dąbrowski do Polski! pięknie również brzmiał hymn Polski na cymbałach. Naprawdę, wielkie gratulacje i ukłony dla kompozytora muzyki do filmu, Tadeusza Woźniaka.

Stefan Jaracz jako Napoleon 

 Według mnie, wszyscy aktorzy zdali egzamin bardzo dobrze. Tak się wtedy grało, takie były kanony urody, taka była charakteryzacja postaci. Jednak dla niektórych widzów, to co dla mnie jest magiczne i piękne, to dla nich było zabawne. Obok mnie siedziała dziewczyna, a jej chłopak, jak słyszałam, co chwilę dusił się ze śmiechu. Wiadomo, były momenty zabawne i ja się wtedy śmiałam i cała sala. Ale bez sensu dla mnie było ciągnąć do kina kogoś, kogo stare kino nie wprawia w zachwyt- byle tylko nie być samej. Tak prawdopodobnie byłoby i z moim mężem (podejrzewam, że ziewałby co chwilę), więc pozwoliłam mu łaskawie zostać w domu. Dla swojego i jego dobra. 

Pierwszy raz "dotknęłam" naprawdę z bliska starego kina i odczułam dzięki temu prawdziwą jego magię. Powiem Wam, że moje zainteresowanie przedwojennym kinem pogłębia się z każdym dniem i coraz bardziej się w to wkręcam. Cudownie było zobaczyć z tak bliska, osoby, które grały w tym filmie. Tych wszystkich ludzi już nie ma na świecie, nie możemy ich już poprosić o autografy, ani zobaczyć na kanapie w telewizji śniadaniowej, ale dzięki doskonałości obrazu, można jednak było odczuć ich niesamowitą bliskość. 

Pierwszy raz oglądałam przedwojenny film w kinie, pierwszy raz byłam w kinie sama, wcześniej zawsze z dziećmi na bajkach, albo z mężem na "dorosłych" filmach- w swoich upodobaniach do starego kina jestem w swoim najbliższym otoczeniu sama. Ale jak zauważyłam parę osób, zwłaszcza pań, było w takiej samej "samotnej" sytuacji. Nie pamiętam też kiedy ostatnio byłam w kinie przy praktycznie pełnej sali. I wyobraźcie sobie, że na koniec wszyscy obecni podsumowali znakomite dzieło Ryszarda Ordyńskiego -jak i całej ekipy pracującej przy cyfryzacji- cudownymi, spontanicznymi oklaskami. Kultura musi być... 

Gdy byłam już w drodze do domu, mąż zadzwonił i spytał się mnie:
- I co, było warto?
- Tak, było warto...-odpowiedziałam bez zastanowienia.
_______________________________________________

Równolegle z re-premierą kinową miała miejsce re-premiera internetowa. Film "Pan Tadeusz" był, niestety tylko przez kilka dni, dostępny do obejrzenia za darmo tutaj . Może jeszcze kiedyś będzie;) Na stronie jak na razie jest zwiastun i dużo ciekawych informacji na temat projektu.

Natalia Lesz "Chciałabym"-oficjalny teledysk Filmoteki Narodowej promujący film "Pan Tadeusz" z 1928 roku:

                                          
Powiązane wpisy:
Pan Tadeusz 1928
Stefan Jaracz

    
źródła: pierwsze trzy zdjęcia zrobiłam ze swojego miejsca w kinie, przy robieniu screenów i gifa korzystałam ze strony Filmoteki Narodowej. 

Głos pustyni 1932

  Współproducentem, autorem scenariusza i jednocześnie aktorem występującym w filmie, był Eugeniusz Bodo. Pierwszy raz pokazał się szerszej publiczności z brodą, którą specjalnie dla filmowej postaci zapuścił. Z brodą ową obnosił się jeszcze przed wyjazdem i rozpoczęciem realizacji filmu- do prasy trafiły więc zdjęcia z jego "nową" twarzą. Wiele czytelniczek "Kurjera Codziennego" zachwyciło się fizjonomią Boda i w listach do redakcji wyrażały prośbę, by brody nigdy nie golił. A ja po raz pierwszy, bodajże, widziałam przedwojenny film kręcony poza granicami Polski. Ekspedycja filmowa wyruszyła pociągiem do Berlina, przez Paryż do Marsylii, później statkiem aż do dalekiej Algierii. Realizacji filmu podjęła się spółka, pod nazwą B-W-B, założona przez trzech przyjaciół -Bodo jak wspomniałam był autorem scenariusza oraz grał szejka Abdullaha, Michał Waszyński podjął się reżyserii, a Adam Brodzisz wcielił się w rolę sierżanta Milczka. Głos pustyni to z pewnością wyjątkowy film tamtych czasów.

   Na afrykańskiej pustyni ukrywa się niebezpieczny i groźny szejk Abdullah (Eugeniusz Bodo). Kryjówkę jego udaje się odkryć francuskiemu wywiadowcy, sierżantowi Milczkowi, który z pochodzenia jest Polakiem. Niestety wpada w ręce Abdullaha. Młodego, przystojnego żołnierza ratuje z opresji piękna żona szejka, Dżemila (Nora Ney). Uwalnia go i pomaga w ucieczce. Wiedząc, że ze strony krwawego męża może grozić jej niebezpieczeństwo za to, co zrobiła i chcąc być bliżej nowej miłości, decyduje się opuścić swoje dotychczasowe miejsce zamieszkania. W mieście zatrudnia się jako tancerka i łudzi się nadzieją, że ujrzy Milczka gdzieś przypadkowo. Jej trud i poświęcenie się opłaci. Odnajduje ukochanego i uwodzi go. Zostają kochankami. Z czasem jednak w otoczeniu przystojnego sierżanta pojawia się inna piękność, turystka Jenny Burton (Maria Bogda). Dżemilę dręczą obawy, że jest zdradzana. Zrozpaczona, wraca do męża i namawia go do krwawej zemsty...

   Film oglądałam z zaciekawieniem, ponieważ tak jak napisałam we wstępie, nie spotkałam się dotychczas z tak egzotycznym obrazem kina przedwojennego. Czy trud ekipy się opłacił? Kosztowny wyjazd, zmiana warunków klimatycznych, zmiana zewnętrzna Bodo- to tylko kilka przykładów. Ciężko mi to ocenić tak jednoznacznie. Mimo, że film oglądałam bez większego znużenia, a nawet, jak wspomniałam, z pewnym zainteresowaniem, to jednak muszę stwierdzić, że nie do końca mnie uwiódł. Niby film dźwiękowy, a w większości momentów czułam się, jakbym oglądała film niemy. Bo i charakteryzacja postaci i ich ruchy, skłaniały mnie ku temu odczuciu. O tyle dobrze, że czas oczekiwania na usłyszenie jakichkolwiek odgłosów czy rozmowy, umilała muzyka Henryka Warsa. Nie wiem, może to efekt zamierzony przez produkcję? Może Bodo, przeczuwał, że żaden film z epoki kina niemego z jego udziałem nie przetrwa? Podobno tylko jednemu się poszczęściło, to film Człowiek o błękitnej duszy z 1929 roku, jednak nie jest on dostępny szerszej publiczności. Nie wiem czy ktokolwiek w ogóle go widział....?

  Na pewno ogromnym plusem filmu są sceny batalistyczne, ujęcia oraz wszyscy aktorzy, łącznie ze  statystami- ponieważ są autentyczni, nie ucharakteryzowani. Zapewne współczesnym oczom przyzwyczajonym do postępujących efektów specjalnych wydadzą się, wspomniane tutaj świetne ujęcia, marne- jednak moje wrażenia są takie, że jak na początkujące polskie kino są dobre. Osoby, które widzimy przed kamerą jak i te których nie widzimy, bo są za kamerą- z pewnością włożyły ogromny wysiłek, by to nad czym pracowali nam się podobało. Oceniając film, o tym wręcz trzeba zawsze pamiętać.  

Bodo Abdullahu, gdziekolwiek teraz jesteś, powiem Ci, że ze wszystkich sił, starałam się usłyszeć Twój, głos pustyni... i udało się. Co prawda, było to jakby delikatne echo, słyszane z daleka, ale mimo to tchnące perfekcją. Jak zawsze!

"Wprowadzam modę i sam w niej wiodę prym,
i przed narodem noszę swoją brodę.
Trochę mi wstyd, że człowiek zbrzydł,
Lecz pieścić nie mam kogo, więc włosy rosnąc mogą..."
 Fragment tekstu piosenki z teatrzyku Wesołe Oko, autor tekstu Jan Brzechwa.

                                                                                                 
Tarnowski (Witold Conti) śpiewa piosenkę dla Jenny Burton (Maria Bogda)

                                            Dżamila (Nora Ney) tańczy 

                           

Ciekawostki:

-Na czas trwania wyprawy matka Bodo została mianowana "generalną opiekunką i matką całej kompanii". Pani Junodowa o wszystkie swoje filmowe dzieci dbała tak samo.

-W scenach wojennych brało udział 1500 jeźdźców konnicy arabskiej i spahisów oraz dwa bataliony wojsk regularnych, przydzielonych przez Francuzów.

-Bodo z naturalną "arabską" brodą robił prawdziwą furorę. Spotykały go same komplementy. Oczywiście z ust tamtejszych pań.

-Po podliczeniu wszystkich kosztów związanych z produkcją filmów Bezimienni bohaterowie i Głos pustyni okazało się, że firma "trzech trubadurów polskiego kina" B(odo)-W(aszyński)-B(rodzisz) jest bankrutem i wkrótce przestała istnieć. Mimo niezłej frekwencji skutek finansowy okazał się fatalny. Jednak mimo, że spółka upadła, przyjaźń przetrwała.

-Film powstał na podstawie powieści Ferdynanda Ossendowskiego zatytułowanej "Sokół pustyni", który był nie tylko pisarzem, podróżnikiem i nauczycielem, ale też antykomunistą. Ze względu na to, że pisarz ostro skrytykował rewolucję w swojej książce "Lenin", to po zajęciu Polski przez Rosjan, jego grób był pilnie poszukiwany. Gdy go odnaleziono, NKWD zarządziło ekshumację zwłok, ponieważ chcieli upewnić się czy wróg Lenina na pewno nie żyje.

                             Przykro mi bardzo, ale...
Powyższy tekst, został po większej lub mniejszej części skopiowany, i umieszczony na stronach bez pytania o zgodę i bez podania linku, czy źródła z którego korzystano:

http://www.bialystokonline.pl/glos-pustyni-w-forum,impreza,86226,3,1.html


http://www.coolturalnybialystok.pl/strefa-kultury/filmy/1349-1808-pokaz-filmu-pt-qglos-pustyniq-w-kinie-forum.html


                            ****  
       Wcześniejsze teksty, powiązane z tematem:
-Tajemnica śmierci Eugeniusza Bodo
-Nora Ney
-"Brodziszówka" czyli Maria Bogda i Adam Brodzisz



źródła: wikipedia, książka "Eugeniusz Bodo- Już taki jestem zimny drań" Ryszarda Wolańskiego.